Etappe 22: Salonnes – weg Dieuze Donnelay – Fermes les Bachats – Fraquelfing – Lettenbach – Col de l’Engin – Schirmeck 28 mei – 5 juni 2011

Wat voorafging….

De GR 5 is een onderneming van meer dan 2.600 km wandelen die je van de grauwe Noordzee doorheen de lage Landen, het massief van de Ardennen en langs de Oostgrens van Frankrijk voert. Dan moet je nog de Alpen over om van de azuurblauwe Middellandse Zee te kunnen genieten.

Begonnen in oktober 2007 in Berendrecht zouden we aanvankelijk met één zondag in de maand  de GR 5 microbe te pakken krijgen. Eénmaal Vlaanderen achter ons latend werden zondagwandelingen omgezet  in   weekends om  de Ardennen door te komen en zelfs verlengde weekends om extra kilometers te kunnen wandelen in Luxemburg- Lotharingen.

Sinds dit jaar zitten we in het verste hoekje van Lotharingen en vinden we een uitdaging in het overmeesteren van de Vogezen.  Vanaf nu zijn we samen 2 x één week per jaar op stap om onze doelstelling van 2017 te bereiken. Eind mei, begin juni was het dan zover……

Voorbereiding

Na een half jaartje GR 5 rust zat iedereen te popelen naar het laatste weekend van mei, wanneer de volgende wandeltrip richting Nice zou plaatsvinden.

Natuurlijk hadden we de laatste maanden niet op ons lui gat gezeten. Maandelijks was er altijd wel iemand die op een zondag een (korte) wandeling had voorbereid. Wie kon, was van de partij. Tijdens deze wandelingen kwam natuurlijk de voorbereiding van onze wandelweek aan de orde. Vanaf dit jaar wordt er immers 2 X één week gewandeld. Tijdens de wandelweek van mei/juni zouden we verblijven in de Gite “ Le Sâve” in de Rue du Savé 14 in Landange te Frankrijk. Dat we zelf dienden te koken was voor niemand een probleem. Dus werden 4 groepjes gevormd die gedurende ons verblijf  in Frankrijk  2 x de rest van de groep gastronomisch moest zien te verwennen. Aan de voorbereidingen zou het zeker niet gelegen hebben want elke groep had met veel overtuiging, inspiratie en moed de menu naar hun mogelijkheden aan leider Cis doorgegeven. Veelbelovend dus!

Zaterdag 28 mei 2011: vertrek Berendrecht richting Landange

Zaterdagochtend om 10h werd verzamelen geblazen bij het vertrouwd plekje aan de brug onder de autostrade te Berendrecht. Boud en Lief, die omwille  van werkomstandigheden niet meekonden maar de voorziene wandelroute  reeds tot een goed einde hadden gebracht tijdens de Paasvakantie, kwamen ons met kussen uitwuiven evenals Koen die samen met Marleen (die de centen van de Bank nog niet volledig geteld had)een dagje later in Landange zou toekomen.

Stipt op tijd werden de motoren van de 2 busjes gestart en werd  de havenweg opgereden richting Frankrijk. In Willin werd er gegeten en namen Ri en Cis het stuur over van Maurice en Erik. Nadat in Luxemburg nog werd bijgetankt, ging het in één ruk verder tot in Landange waar een gezellig oud schooltje omgevormd tot een gite voor zo’n  18 personen  klaar lag om ons een ganse week op te vangen.  Na verkenning en een woordje uitleg van de vrouw des huizes, werden de kamers verdeeld en de koffers uitgepakt.

Vooraleer te aperitiefen werd eerst nog gereden naar Lorquin om uit te zoeken waar we volgende dagen onze bagetten en andere voedingswaren  konden aankopen. De Intermarché was gelukkig nog open en werden bierflesjes ( met draaistop) en Ricard ingeslagen. Goed voor de gezelligheid!

Het drankje vooraf was niet voorzien voor de kookploeg van dienst. Henny en Linette, die Cis maar al te graag verving, waren present om de eerste warme maaltijd te bereiden. Onderussen was ook kookploeg 2 met Maurice, Jeanine, Lieve en  Erik gestart met de voorbereidingen van het avondmaal voor de volgende dag. Tafels en stoelen werden in de tuin uitgestald. Menige handen waren bereid de tafels en stoelen af te kuizen en tafels te dekken.

Bij een heerlijk avondzonnetje werd de Sprangerse komkommersoep,(zoals aangegeven op de menu uitgeschreven door Henny)  bereid zonder mixer, maar o zo lekker gerserveerd. De pasta van Henny mocht er ook wezen evenals de oma’s cake die naderhand met een tas koffie of thee werd opgediend. Bij een glaasje wijn werden de koks onderworpen aan een strenge jury en mocht uiteindelijk elke groep haar punten bekend maken. Op Ri  na (vermicelli moet in de soep) was iedereen vol  lof voor de koks van de eerste dag. De leut zat er al goed in en voor het slapen gaan werd nog een brief voorgelezen van de vakbondsorganisatie “ De Boudliefs” die de lezer hieronder nog eens kan nalezen. Voor middernacht lag iedereen in bed om tegen de volgende dag fris te zijn voor de  immense wandelweek die ons te wachten stond.

Zondag 29 mei 2011: wandeling Salonnes – weg Dieuze Donnelay

Om half acht s’morgens waren Ri en Erik naar de bakker voor het dagelijks brood. Niet minder dan 11 baguetten werden verdeeld voor het ochtendeten en het klaarmaken van de lunchpaketten.  Om 9h stond iedereen present aan de voordeur van de gite om samen richting Salonnes (vertrekpunt 105) te gaan waar de start zou gegeven worden van onze eerste wandeldag. Jeanine & Maurice, Henny, Mieke, Jeanine v Thilo, Cis & Linette, Ri & Ingrid en Erik & Lieve waren de gegadigden om de wandelweek op gang te trekken en dit onder een stralende zon. Iedereen had zich dan ook goed ingesmeerd met zonnecrème voor deze 19 km lange wandeletappe. Via Vic-sur-Seille   kwamen we rond de middag toe in Marsal aan de “Porte de France” waar onder de bomen een schaduwplekje werd opgezocht voor het verorberen van het lunchpakket. Dankzij een aantal communiefeesten die in het centrum van het dorp plaatsvonden, was de lokale herberg “Auberge du Saulnois” bereid ons op hun terras een fris pintje en een warme koffie of thee te serveren. Er werd geklonken op Niels, het tweede kleinkind van oma Mieke. Een half uurtje later werden de parasollen terug naar beneden gelaten en werd de wandeling verder gezet over de asfaltwegen die ons niet alleen vandaag maar ook de volgende dagen de weg zouden wijzen. Rond half vier die zondag bereikten we het eindpunt van onze eerste wandeldag en werd met de volledige ploeg het busje aan de beginplaats terug opgehaald.

Na een lange rit terug naar de gite, kon kookploeg 2 direct beginnen met het bereiden van het avondmaal. Ondertussen hadden Koen en Marleen zich bij de groep aangesloten en kwamen gepakt en gezakt met koffers en eetwaren de Gite binengewandeld. De wandelgroep was vanaf nu compleet.Terwijl Maurice en Erik de patatten jasten, konden Lief en Jeanine in de potten roeren. Met de opmerkingen van de jury in het achterhoofd van de dag voordien , zou het kookteam van vandaag alles tot in de details willen voorbereiden. Er werd een tafel bij geplaatst. Alles werd waterpas gezet en tafellakens moesten de gezelligheid bevorderen. Borden, glazen en bestek werden tot in de puntjes  uitgeselecteerd en in harmonie op de tafels gelegd. Jeanine had ook in de korste keren een sierlijk bloemstuk in elkaar geknutseld dat in het midden van de tafel kon gaan liggen pronken. Geen potten noch pannen op tafel, dus serveerden de 2 loopjongens de overheerlijke champignonnesoep tot bij de genodigden. Na de soep werd het stoofvleespotje samen met de aardappelen in buffetvorm uitgestald waarbij iedereen van het gezelschap naar hartelust kon opscheppen.Tenslotte werd de tiramisu met het GR5 merkteken geserveerd met een algemeen ‘oooh’ als dank. De juryleden waren op Ri na weer rechtvaardig. De hele avond werd er nog uitbundig gelachen en was gezelligheid troef.

Maandag 30 mei 2011: wandeling Weg Dieuze Donnelay – Fermes les Bachats.   

Deze morgen waren het Cis en Linette die al vroeg uit de veren waren en om brood gingen.De tafel werd bij het prille ochtendzonnetje in gereedheid gebracht voor het ontbijt. Echte vakantiesfeer wat het ontbijt ons te bieden had: fruitsap, koffie thee, baguetten, brood , yoghurtjes en beleg was er in overvloed.

Het zou vandaag een snikhete dag worden. Weinig schaduw en asfaltwegen zouden  ons er toe bewegen dat we moesten voorzien zijn van de juiste kledij en zonnebescherming.  Om tien voor tien die ochtend stond het busje geparkeerd in de schaduw langs de weg in Dieuze, daar waar de wandeling op maandag zou starten. Het zou vandaag de warmste wandeldag worden langs ellelange en voornamelijk  asfalt wegen. Reigers en ooievaars begroetten ons onderweg. Even buiten Assenoncourt werd s’middags in de bossen een koel plekje gevonden om te eten. Daarna werd er verder gewandeld door het hoge gras met harde en gescheurde ondergrond richting  zendmast die we al van ver konden bewonderen.  Bij de zendmast in Fribourg werd rechts afgeslagen en werd onder een niet aflatende zon de laatste kilometers afgelegd. Omstreeks half vier in de namiddag kwamen we toe in Ferme les Bachats, het eindpunt van onze dagwandeling. Cis en Ri reden samen met Koen en Marleen en Linette terug naar de startplaats om het andere busje en de wagen van Koen op te halen.

Deze avond was hetaan  Koen,  Marleen en Linette om de kookproef te doorstaan.Met enig e nauwlettendheid werd ook vandaag de tafel in een sierlijk tintje gedekt. Met een stralende  blauwe lucht, lekker eten en de juiste mentaliteit kon er ook deze avond niets misgaan. De ricard werd uitgeschonken als aperitief en aangelengd met het plaatselijk  heerlijke frisse kraantjeswater . Uiteindelijk kon iedereen aan tafel gaan en het duidelijk ontspannen kokstrio Linette, Marleen en Koen serveerden tot ieders tevredenheid het voorgerecht met Ossendrechtse asperges vergezeld met ei,  peterselie en een lekker plakje gerookte zalm.  Het hoofdgerecht bestond uit aardappelen gekookt in de schil met worst, gespreid op een bedje van zuurkool met daarin spek verwerkt en lekker bereide ribbekens. Om uw vingers van af te likken. Linette had met veel zorg het dessert bereid. Alles was weer op en top verzorgd en konden hoge jurycijfers natuurlijk niet uitblijven. Onder een warme avondgloed konden we nog uren nagenieten van de voorbije dag. Om half twaalf werden de laatste glazen van tafel genomen en kon de nacht stilte brengen over ons vakantiehuis.

Dinsdag 31 mei 2011: wandeling Fermes les Bachats – Landange – Fraquelfing            

Zo goed als de dag gisteren was, zo slecht was hij vandaag begonnen. Grijze wolken  met dreigende regen kleurden de ochtend maar lieten ons toch toe dat we in de binnentuin konden  ontbijten. Uit voorzorg werden tafels en stoelen nadien terug binnen in de garage geplaatst.

Op het gevraagde tijdstip stond iedereen weer klaar met rugzak en deze keer met regenkledij om de dinsdag etappe aan te vangen. Vandaag zouden we onze gite passeren. Goed en wel vertrokken met het busje vielen de eerste  regendruppels. Bij de startplaats in Ferme les Bachats zagen we de witte camionette terug met daarin een hardwerkende slapende arbeider. Ferm jobke had die man. Ongeveer 2 kilometer voorbij de sartplaats tussen de 2 kleine meren begon het te regenen en werden de pongo boven gehaald. De aanhoudende regen langs het Canal des Houillères de Sarre deed ons verstand op nul zetten  en was het kilometers vreten wat de klok sloeg. Bij oversteek van het kanaal werd beslist om door te lopen naar de Gite in Landange waar we tenminste op den droge onze boterhammen konden opeten. Na de lunchpauze aldaar werd het hoogstnodige meegenomen om de laatste kilometers van de dag aan te vatten. Het zou gelukkig een droge namiddag worden.Tussen Anspach en Fraquelfing, net voor het uitzicht van de Vogezen massief, ontdekte Mieke een aanwijzing van Boud en Lief dat zij hier ook eerder geweest waren. Als dank mocht ze mee op de foto. Een kleine kilometer voor het eindpunt deed Cis iedereen stoppen met de technische mededeling dat vanaf dit punt de 1000km  zou bereikt zijn vanaf het startpunt in Hoek van Holland. Alleen Boud en Lief hadden op dat moment deze afstand volledig afgelegd. Later op de avond zou dit moeten gevierd worden.  Om 3h  in de namiddag kwamen we toe aan het eindpunt van de wandeling en bracht het busje ons terug tot aan de gite. Erik ging samen met Cis het andere busje aan de startplaats terug ophalen en ging Koen met zijn auto naar de garage. Technische problemen  dwongen hem de auto in de garage achter te laten en de VAB te verwittigen.

Ri en zijn kookploeg waren vandaag aan zet. Omwille van de kou was buiten eten geen optie en werd binnen de tafel  klaargemaakt in zijn totaal uitverkocht restaurant voor die avond. Servietten met een takje lavendel, roodwitte bessen en gezellig fonkelende  roodwitte kaarsjes deden het slechte weer buiten snel vergeten. Ondertussen werd ook Cava gedronken op de 1000km die we in theorie van onze GR5 route achter de rug hadden.Ook anjovis in alle vormen en smaken werden aan de feestvierders aangeboden.

Pech voor Ri, Ingrid, Jeanine en Mieke  was natuurlijk dat ze bij het bakken van de frieten zonder stroom vielen. Een kwestie van dosering van stroom. De huisbaas moest komen om een nieuwe zekering te steken. Nadien kon het nieuwe eetfestijn van start gaan. Een lekker voorgerecht met zeevruchten op broedsel gaf een lekker voorsmaakje van wat nog komen moest. Koninginnehapje van Paola met de balletjes van Albert werden geserveerd  met witloof in mayonaise, veldsla vergezeld van kleine tomaatjes en frietjes die gedurende ons verblijf in het vakantiehuis in alle koelkasten en op alle schappen hadden gelegen. Maar ze waren zeer krokant en gebakken door een meesterkok. Natuurlijk kon de overheerlijke mayonaise niet ontbreken. En  zoals de chef het aanhaalde was er voor iedereen wijn à volenté. Het dessert bestond uit  vers fruit en werd geserveerd als coupe gezond met een propje slagroom. De jury was achteraf eensgezind en slechte punten werden  dan ook achterwege gelaten. Ondanks de aanhoudende regen buiten ging het er binnen gezellig aan toe. Vooraleer de nieuwe dag begon lag iedereen al terug in bed wegdromend over  wat  de volgende 1500 km ons  brengen zou.

Woensdag 1 juni 2011: Rustdag     

Op Maurice en Jeanine na (inhaalwandeling op het programma) genoot iedereen vandaag van een vrije dag. Terwijl de wandelaars deze morgen door Cis en de fam. Spitaels bij hun statplaats werden uitgewuifd, werd  in de gite er gezellig op los gekeuveld tijdens het ontbijt. Sommigen vonden nog de tijd om een bezoekje te brengen aan het plaatselijk kerkje in de buurt met haar hyper-actieve klokkenspel. In de namiddag trokken de geïnteresseerden naar het concentratiekamp “Struthof” in Natzwiller.

Om 6h in de avond waren we met z’n allen weer herenigd in de gite en konden kookploeg 2 met Jeanine, Maurice Erik en Lieve weer aan de slag met het bereiden van het avondeten. Omdat er de voorbije dagen enorm veel voedsel was  bereid,  werd er besloten om het hoofdmenu om te dopen tot een restmenu. Het voorgerecht met scampi’s in zoete tomatensaus werd dor eenieder gesmaakt. Het hoofdmenu werd mooi door Marleen omschreven als een “wandeling door de kaart”. Stoofvleesrestjes werden aangelengd met tomatensaus en champignons geserveerd met de overschot van de frieten van Ri&co. Voor de liefhebbers was er ook nog zuurkool met versneden worst . Voor elk wat wils. Jeanine  kon nadien iedereen bekoren  met zelfgemaakte advokaatijs met lange vingers gedompeld in grand marnier. Om de korte vingers ervan af te lekken. Ook vanavond lag iedereen weer op tijd in bed.

Donderdag 2 juni 2011: wandeling Fraquelfing – Lettenbach   

De rustdag zat er op. Vandaag zouden we in de late namiddag  het gezelschap krijgen van Eljakim en dochter Mirthe. Maar eerst moest Henny nog met de groep mee om de etape van vandaag eerst af te werken.De 18km lange tocht zou van start gaan in Fraquelfing. Lieve zou vandaag afhaken. Teveel pijn aan de voeten zou haar weerhouden de resterende kilometers mee af te haspelen. Om 10h15 werd op deze feestdag bij de plaatselijke bibliotheek het startsein gegeven en werd via de asfaltweg gewandeld richting Niderhoff. Onderweg werden kersen geplukt  en herbeleefden  Ingrid en Jeanine G hun jeugdjaren  door kersensteeltjes met kersen achter de oren te steken. Wat een verleidingstechniek. Halverwege Saint- Quirin in Heille kwamen we de huisbaas tegen die nog wat goede raad meegaf. Muziek uit de verte deed ons raden dat de jaarmarkt al volop bezig was. In het dorpje toegekomen werd ons vermoeden bevestigd en volgden we via het parcours van de jaarmarkt onze weg en hielden stop bij de plaatselijke kloosterkerk waar sommigen  onder ons kaarsje opstaken. Of het voor  de bescherming tegen huidziekten was kon niet worden achterhaald. Na de uitdeling van de muisjes door Koen kon onze weg terug worden verder gezet. Een beetje verder in de buurt van een camping werd een schaduw plekje opgezocht onder de boom en de lunchpaketten aangesproken. Nu we voldoende energie hadden opgeslagen konden we weer verder om via klimmende en dalende wegen Abresviller binnen te komen. De zon was ondertussen op haar warmste stand gekomen en dus  moest een fris pintje voor de nodige verfrissing zorgen. Onze wil werd ingelost ergens onderweg naar Lettenbach. Een voorbijkomend treintje met veel rook en getoeter zorgde voor enige animatie. Nog voor half vier die namiddag kwamen we in Lettenbach toe. Wandelschoenen werden gewisseld voor licht schoeisel en weg waren we terug richting Landange. Voor Henny zou het een blij weerzien zijn met een deel van haar gezinnetje. En tevens een grote hulp want die avond stond een heuse BBQ op het programma. Blij dat ze was wanneer ze bij aankomst in de gite haar ventje eens goed kon vastpakken. Eljakim zou die avond dan ook samen met Henny en Cis instaan  voor het avondeten. Na het douchen werd iedereen in de binnentuin verwelkomd  met een coctail drankje en wist Eljakim wel wat rook te produceren om zijn houtskool heet te stoken. Met dit mooi weer konden we terug buiten aan tafel gaan.  Als  voorgerechtje werd  door onze koks Gazpacho opgediend met een vleugje peterselie , door Henny met veel zwier gegarnierd. De verse groenten die samen met de kippenbillen, worsten, brochetten en ribbekens werden geserveerd waren zeer lekker klaar gemaakt. Wetende dat de wijn weer in overvloed werd gedronken , zat de sfeer er weer volop in. Na een rustpauze om al dat lekker eten te laten zakken kwam de apotheose  met op de BBQ gebakken bananen  besmeurd met  een vleugje Grand Marnier en op subtiele wijze geblust met slagroom. Gezelligheid was weer troef die avond. Voldaan trok dan ook iedereen  die nacht  tevreden  naar bed.

Vrijdag 3 juni 2011: wandeling Lettenbach – Col de l’Engin     

De dag na de feestdag waarbij vele Vlamingen konden genieten van een brugdag waren enkele metgezellen er al vroeg bij. Zo ook de ochtendzon die over ons goed humeur zou waken. Het was gisteren avond een leuke bedoening geweest . Iedereen had er blijkbaar vandaag echt zin om te gaan stappen. Zou het komen omdat we vanaf vandaag echt de Vogezen in zouden trekken?

Eljakim en dochter Mirthe zouden vandaag het nabij gelegen dierenpark gaan bezoeken maar de vader was eerst nog bereid om samen met Cis en Ri de busjes naar  de aankomstplaats te brengen. Zoals reeds  de hele week, trok de wandelbende ook vandaag weer op tijd naar de startplaats in Lettenbach  alwaar de voorlaatste etappe van onze wandelweek ons naar  de voet van de  Vogezen zou brengen. In afwachting dat de chauffeurs zouden aansluiten bezochten enkelen onder ons het plaatselijke Kloosterkerkje dat dringend aan renovatie toe was. De mooie door de zon verlichtte glasramen verraadden dat hier vroeger een belangrijke glasnijverheid gevestigd was. Andere wandelaars kregen dan weer basketballes van Mirthe.

Om half elf kon de wandeling eindelijk van start gaan en was steil klimmen even verderop tot aan het Croix Guillaume de boodschap.Na het blitz bezoek aan de nabij gelegen Romeinse site werd de tocht licht bergop voort gezet en was de schaduw die bomen en struiken ons aanboden welgekomen. Voorbij de Col du Leidenstein (476 m) werden we bij het uitzichtpunt van Belle Roche getrakteerd op een mooi panoramisch beeld van de Vogezen. De nieuwsgierigen onder ons gingen op zoek naar de lager gelegen rots schuilplaats. Terug boven stond Koen met zakjes geopend, klaar om weer van die lekkere  muisjes uit te delen. Na het lessen van de dorst werd de wandeltocht verder gezet. Even verder bij een voederplaats konden we nog net de kopkes met rechtopstaande oren van jonge everzwijnen  waarnemen alvorens ze met de nodige schrik snel terug een veilig onderkomen zochten in het diepe bos. Bij de fauteulle van Saint-Quirin even verder op, werd halt gehouden om te eten. Energie bijtanken was wel nodig gezien de beklimming die we in de namiddag nog voor de boeg hadden om ons einddoel te bereiken. Tijdens de volgende 8 km beklimming werd het alsmaar warmer, liep iedereen op eigen tempo naar het volgende rustpunt en konden we al een glimp opvangen van de Donon, het hoogtepunt van deze wandelweek. Bij Borne Brignon, op een hoogte van 654 m, werd gewacht tot de groep weer compleet was. Het zweet werd weggespoeld. Onder een blakende zon werd de laatste  moeilijke beklimming van de dag aangevat . Boven aangekomen kon iedereen gelukkig nog “pap” zeggen. Op dit punt hadden we ook een prachtig zicht op de Donon, die we de volgende dag rond deze tijd reeds achter ons zouden hebben gelaten. Het laatste stukje wandelen naar het eindpunt van de dag was niet meer zo steil. Moe  maar  voldaan bereikten  we rond half vier de 2 geparkeerde busjes. Een pintje hadden we meer dan verdiend en dus werd er richting Abresviller gereden waar we in het centrum van het dorpje een terras opzochten. Een schoolbus   verplichtte ons  wat langer op de parkeerplaats te blijven waardoor  Jeanine v Thillo nog wat langer moest wachten om haar ventje terug te zien die deze avond de groep zou vervoegen. En gelukkig dat ze waren toen ze bij aankomst in mekaars armen vielen.

Voor Koen, Marleen en Linette zat de dagtaak er nog niet op. Zij waren de koks van de dag. Met een Griekse salade als voorgerecht en een couscous Royal met merquez en lam of kip werd de vermoeidheid in onze benen al snel vergeten. Het lekkere kastanjedessert van de hand van Linette deden weer verhalen opkomen van de Bosschool die ondertussen al 11 jaar dicht is.

Zaterdag 4 juni 2011: wandeling Col de l’Engin via Le Donon naar Schirmeck     

Deze morgen zouden we afscheid nemen van Henny die als bezorgde huismoeder samen met man Eljakim en Mirthe terug huiswaarts trok om gedurende de laatste dag van het verlengde weekend de studerende dochters nog te kunnen bijstaan in de voorbereiding van de  proefwerken die voor de deur  stonden. Nadat de groepsfoto op plaat was vastgelegd namen we van haar en haar gezellen afscheid en wensten hen allen een behouden thuiskomst toe.

Lieve, nog steeds last van pijnlijke voeten moest ook vandaag spijtig genoeg forfait geven voor de laatste wandeling. Zij mocht wel mee  met Michel achter op de moto en genieten van een prachtig uitstapje in de bochtige Vogezen.  En ze had er van genoten, zo luidt het…..

De wandelaars tenslotte vertrokken om 9h naar de startplaats van de laatste wandeldag die door de beklimming naar de top van de Donon voor de apotheose moest zorgen van deze (culinaire) wandelweek .Vandaag moesten de busjes wel heen en weer rijden om er eentje op de startplaats en het andere op de eindbestemming in Schirmeck te krijgen. De niet rijdende wandelaars trokken al een beetje verder de vogezen in om bij een mooier uitzicht de chauffeurs Cis en Ri op te wachten.Om half elf was de groep weer kompleet  en kon de laatste beklimming worden aangevat. Op een afstand  van 3 km moesten we een hoogte van meer dan 200 m zien te overbruggen. Terwijl Michel en Lieve al tuffend naar de Donon gleden, puften de wandelaars door het  met kleine en grote stenen bezaaide wandelpad naar boven. Enkele tientalle meters voor de top van de Donon werd nog eventjes op adem gekomen en de flessen water wat meer geledigd bij een overhangende rotswand  die als een natuurlijkeschuilplaats werd uitgebouwd door soldaten tijdens de 2^de wereldoorlog. Namen ,data en een ingekerfd spelbord bevestigden hun aanwezigheid. Even later op de top van de Donon werden onze inspanningen meer dan beloond met een prachtig uitzicht over de Vogezen. Nabij de tempel werd iedereen samengeroepen voor de groepsfoto, genomen door een bereidwillige jonge Duitse knaap. Na het offeren van de muisjes werd de afdaling ingezet en werden de resten bezocht van wat eens een Gallo Romeinse nederzetting was geweest.

Nadat de juiste wandelrichting was gelokaliseerd kon de scherpe afdaling worden aangevat. Geen gemakkelijke karwei voor de kniepatiënten onder ons. Toch chapeau! Volharden was de boodschap. Een paar kilometers lager werd een jong  koppel van de rustbank weg gejaagd en was er voor ieder van ons voldoende plaats om in zittende houding het lunchpakket tot zich te nemen. Via Weckenbach stapten we door het bos verder  richting Schirmeck waar rond kwart na drie in de namiddag een einde kwam aan het hoofdstuk van deze 6 daagse wandelweek. Bij deze hadden we ook de laatste bladzijde omgeslagen van het  laatste Nederlandstalige GR 5 handboekje.

Deze avond mochten de koks van dienst weer creatief omspringen met de restjes van de voorbije 2 dagen. Vooraf werd  met een glaasje cava geklonken op de goede afloop van de voorbije wandelweek waarbij  de onderlinge verstandhouding een groot pluspunt was. Ri, Ingrid, Mieke en Jeanine,(bijgestaan door Michel)  gingen met volle overtuiging aan de slag voor het laatste avondmaal. De met kruidenboter opgevulde champignon werd door iedereen (zelfs bij de aarzelende Maurice) goed gesmaakt evenals de groentensoep die de honger al voor een groot stuk deed stillen. De opgewarmde couscous en afgebakken worsten, ribbekens en kippenboutjes op een bedje van frisse sla maakten deel uit van het hoofdgerecht. Ingrid had tenslotte nog een vers gemaakt dessert in petto. Bij een heerlijke tas koffie serveerde ze een vers gebaken stuk mirabellentaart. Ondertussen  slaagde een terdege moegevlogen reisduif er in alle aandacht op te eisen.  Tegenover de vorige avonden was er  deze avond geen achtergrond muziek te horen. Reden hiervan was dat Ri later op de avond als dirigent het gorgelkoor (bestaande uit alle aanwezige tafelgenoten)in goede banen moest leiden  om al gorgelend het broeder Jacob lied ten berde te brengen. Na veel oefenen , schouderklopjes en smossen lukte het uiteindelijk  met veel gelach. Enkel de laatste “bom” van Jeanine v Thillo liet het afweten.

Zondag 5 juni 2011: Terugreis naar Berendrecht- Zandvliet.

De duif had het gisterenavond blijkbaar gezeliig gevonden met al dat gegorgel en was de vorige nacht blijven slapen. Op aanvraag werd bij het ontbijt de soep opgewarmd, klutste Cis de eieren in de pan en werden de laatste schijfjes kaas, hesp en nog van dat tot ons genomen. Nadien werden de potten, pannen, bestek en serviezen weer netjes verdeeld over de 3 keukens. De tafels,  die ons een ganse week van al dat lekker  eten had laten genieten, werden weer proper in de garage opgeborgen en de stoelen kregen terug een plaatsje onder het afdak.

Ondertussen was ook de huisbaas gearriveerd en kon Cis de centen afrekenen. Koffers werden terug ingepakt en  de lakens beneden verzameld. Nadat alles opgeruimd was en koffers en benodigdheden in de busjes gestapeld,  werden om iets na half elf de motoren van de busjes gestart.Terwijl  Jeanine en Michel met de motor via binnenwegen de terugreis aanvatten, reden de busjes via de autostrade  huiswaarts. In het Luxemburgse Capellen werd nog (goedkoop) bijgetankt en de sturen van de bolides  aan de andere chauffeurs overgedragen. Een parkeer –en rustplaats even verderop voor de picknick en een laatste tankbeurt in Waarloos waren de laatste tussenstops in een lange rit met nogal wat fileleed .

Met de nodige knuffels en kussen werd in de heimat terug afscheid van elkaar genomen en konden we met z’n allen terugblikken op een meer dan geslaagd “culinaire” wandelweek. Op naar de volgende. Tot september.

Brief van de Vakbondsorganisatie: De Boudliefs.

Volgt.

 

 

 

 

Hierbij  de link van de mooie foto’s genomen door Eljakim tijdens zijn bezoek : http://fotografieljakim.viewbook.com/album/gr5

Etappe 21: Rosières en Haye- Liverdun-Blanzae-Gremercey- Allonsons 11-14/11/2010

Met Maurice & Jeanine (wegdromend in een ander continent), Henny (revalidatie) en Ri (die geen verlof kon krijgen) in gedachten trok  de wandelgroep op 11november naar Nancy voor de laatste GR 5wandeltrip van dit jaar. In tegenstelling tot het thuisfront zouden we dit weekend een fris maar vrij droog wandel 4daagse beleven.

Om 8h vertrokken we onder ons vertrouwd Berendrechts brugske met één bus en de auto’s van Boud en Koen richting Frankrijk. Weinig verkeer die ochtend zou ons ruimschoots op tijd in Liverdun brengen waar die dag onze eerste tocht zou eindigen. Na discussie over de beste parkeerplaats werd op een open (winderige) plek in de buurt van het station ons  lunchpakket opgegeten. Met de nodige opgeslagen energie reden we even later richting Rosières en Haye waar we de definitieve aanloop zouden  nemen van het verlengd wandelweekend. Jeanine v Thillo had Chinouk goed ingepakt. (gelukkig niet vacuum getrokken) Had ze misschien schrik dat ons poppeke ziek ging worden? Tijdens deze eerste tocht deden we er 8 koude maar droge kilometers over om tot in Liverdun te geraken. Een blits bezoek doorheen het Gallo-Romeins dorpke leidde ons terug tot bij het station. De ontgoocheling was echter groot toen bleek dat op de dag  we de gesneuvelden wilden  herdenken, de café’s gesloten bleken te zijn. Dan maar richting Nancy gereden waar we na het uitpakken, bedden opmaken en douchen konden genieten van een lekker glaasje wijn in de pergola. Daar er in het jeugdherberg geen kok te bespeuren viel werd er s’avonds als eetgelegenheid geopteerd  voor de Buffalo Grill waar de foto’s bewijzen dat het er gezellig en lekker was.

Op vrijdag trokken Boud en Erik al vroeg de stad in om bij de plaatselijke Match de nodige bagetten aan te kopen. Om 8 uur werd er ontbeten en nadien het lunchpakket bereid met de bagetten en de verzorgde charcutterie, desserten en snoepjes, allemaal mooi bij elkaar gezocht door  Boud en Lief. Een geslaagd initiatief van dit lief koppel en zeker een groot applaus waard. Om 10h. stonden we  paraat in Liverdun voor het vertrek van onze 2de wandeldag. Gepakt en gezakt en met een streepje blauwe lucht verlieten we het dorpke  richting  bossen en velden. Een mooi met rosse bladeren bezaaide dalende bosweg leidde ons via de plaatselijke gendarmerie tot bij het centrum van Custines waar in het plaatselijke PMU café op de gezondheid van Linette werd gedronken. Na deze verdiende pauze kregen we   een redelijk lange beklimming voorgeschoteld, konden we tussendoor eventjes rusten en de nodige proviant naar binnen werken. Ondertussen begon het regenachtig te worden en werd het modderig gevoel onder onze wandelschoenen alleen maar groter. Mieke was stiekem fier dat er wat hemelnat naar beneden kwam zodat we ze in haar gloednieuwe pongo konden bewonderen. Ruimschoots binnen de vooropgestelde tijd kwamen we Blanzey binnen en wierpen nog een blik in de oude pastorie met haar  Romaanse kapel in de buurt van het eindpunt van onze vrijdagse wandeldag. Erik, die zijn passenteller bij had kon op de teller het aantal van 20850 stappen noteren die we die dag hadden gezet. Vrij gezond geleefd . Terug in de jeugdherberg werd de kou van ons lijf gespoeld met het warme water dat onregelmatig uit de doucheknop kwam. Fris en wel werd er een glasje wijn gedronken onder in de pergola  en werd via een sms’ke naar Henny overeeen gekomen bij Ali baba, een Marokaans restaurant, een culinaire avond te beleven. En dat was het ook. De dag kon niet mooier eindigen. Bewijzen hiervan zijn  wederom de foto’s.

Zaterdagochtend werd de Match weer opgezocht voor de aankoop van de bagetten, was iedereen op tijd paraat in de eetzaal en werden alle voorbereidingen voor de volgende wandeldag aangevat. Marleen, nog steeds last van haar knie, had wijzelijk besloten vandaag een snipperdag in te lassen om haar pijnlijke ledemaat een dag rust te gunnen.

Ondanks de onheilspellende berichtan vanuit België  waar overstromingen het weekend nieuws haalden, zouden wij vandaag fris maar droog onze tocht richting Nice kunnen verderzetten. Nadat de 2 auto’s geparkeerd werden op het eindpunt in Grémecy en het busje ons naar de startplaats had geloodsd vertrokken we  schuin omhoog via graswegen weer een mooie wandeltocht tegemoet. Eenmaal de gote  straat overgestoken, wachtte ons een lange beklimming. Enkele jagers (wel opzichtig met fluojasje)  lagen  een beetje verder op de loer om enig wild te kunnen schieten.  Tijdens de rustpauze kregen wij wel beertjes , aangeboden door Koen en Mieke. En die waren ook lekker.  Bij het binnenkomen van het dorpje Amance bracht een steile klim ons tot bij het oude kerkje met onafscheidelijke ceder. Het panoramisch zicht dat we op de top nabij de kerk te zien kregen deed ons wegdromen naar de Vogezen. In de verte konden we namelijk al een glimp opvangen van dit gebergte. Na de nodige kiekjes, energiedrankjes en koekjes ging de tocht via modderige wegen verder richting Etang de Brin, waarbij aan de vijver het lunchpakket werd aangesproken. In de namiddag liepen we verder door weiden en velden en konden we genieten van de lager gelegen pittoreske dorpjes. In Brin-sur-Seille wist de plaatselijke café baas wel iets van het GR 5 boekje van Maurice maar toch onvoldoende om het hem te kunnen teruggeven. In het cafeetje  trakteerde Erik  naar aanleiding van zijn nakende verjaardag. Het laatste stuk die dag verliep over een open verharde weg zodat de frisse wind toch wel vat ons op had. Uiteindelijk kwamen we beneden in de dode dorpje Grémecy toe waar de modderige schoenen werden afgeklopt tegen de muren van de kerk. Alhoewel een grotere afstand gewandeld dan de dag ervoor gaf de stappenteller deze keer 19381 stappen aan.  Later die avond, nadat we nog een stuk taart hadden gekregen in het jeugdherberg,  reden we de stad in op zoek naar een Italiaans restaurant.

Op een zaterdagavond zonder reservatie is het ook in Nancy moeilijk om voor 11 mensen een geschikt plaatsje te vinden. Maar als je honger hebt zijn alle Italianen goed, zelf eentje met baard en kleed ,met witte sokken en sandalen. Gelukkig hadden we in de vooravond in de jeugdherberg de nodige aperitieven kunnen drinken want onze kok  kookte en serveerde alcohol vrij. We werden dan ook overstelpt met flessen water en cola. Over het eten niets dan goed, de foto’s zullen het nogmaals bewijzen. Bij sommigen waren de pizza’s zelfs te groot. Voor     € 16,- de man/vrouw hadden we lekker en goedkoop gegeten.  Om de maaltijd  te laten zakken loodste Cis ons nog naar “Le place Stanislas” waar we  in avondverlichting konden genieten van een prachtig architectionisch binnenplein. De moeite waard om ooit nog eens terug te komen.

De zondagochtend bracht de nodige zonnestralen met zich mee wat alleen maar veel goeds kon betekenen.

Op ons ontbijtbord lag een verse croissant. Tevens had de Sint de brave mensen van de Bosschool die nacht niet vergeten en werd ons bord extra gevuld met chocolade. Tenslotte was Marleen weer topfit en zou de zondag weer vollop mee kunnen genieten van de mooie panorama’s. Nadat de valiezen ingepakt en terug in de bus en auto’s lagen , werd  na de gebruikelijke  groepsfoto’s afscheid genomen van de Jeugdherberg van Nancy. In Grémecy werd terug aangeknoopt met onze wandelroute. Een steile beklimming in het begin van de wandeling vergde wel enige inspanning maar boven kregen we dan toch weer een mooi idyllisch en panoramisch zicht van het achtergelaten dorp  cadeau. Om op tijd terug in Berendrecht te zijn werd de tocht vandaag met een 3tal kilometers ingekort.  De Gallo Romeinse villa die we onderweg zouden tegenkomen had zich voor ons goed verstopt. Een kilometer verderop bij grenspaal 96, werden de lunchpakketten aangesproken, de laatste snoepjes uitgedeeld en werd het nodige vocht tot ons genomen om de laatste 5 km van het wandelweekend aan te vatten. Aangekomen bij het Croix de l’homme sloegen we rechts af richting veldwegen die er vrij modderig bijlagen. In een slangbeweging bewoog elkeen  zich van het ene begaanbare stuk naar het andere. Uiteindelijk mochten we links afslaan en konden we de laatste lange klim van de dag aanvatten langs de rand van het bos. Boven werd er bij getankt en het zweet weggeveegd. Via een veldweg en struikgewas kwamen we uiteindelijk in een weide tercht waar Cis, gentleman als hij is, het vrouwenvolk een hand reikte om over  het beekje te geraken. Even later bereikten we uiteindelijk ons eindpunt in het dorrpje Salonnes waar de schoenen een eeerste poetsbeurt kregen. De auto’s brachten ons terug naar het busje en om 15h.15 eindigde dan ook deze 21 ste aflevering van dit mooie verhaal. Om 20h.00 werden de laatste wandelaars thuis afgezet en gingen sommigen nog een lekkers uit eten in Stabroek bij “Le Pipe”. Het was weer eens de moeite.

 

 

Etappe 20 : Arnaville – Vilcey-sur-Trey – Martincourt – Rosières en Haye 24-25-26 september 2010

Lichamelijke letsels

De aanloop naar het wandelweekend van september 2010 verliep anders dan gewoonlijk. Op het laatste moment had Henny de knoop doorgehakt om dan toch niet mee te gaan naar Metz. Een pijnlijke schouder stak haar wandelstokken in de wielen en diende ze forfait te geven. Eddy, last aan een van zijn knieën zou er ook niet bij zijn. Cis en Linette waren al een dagje eerder vertrokken en bezochten samen met Maurice en Jeanine  het nieuwe Centre de Pompidou in Metz. Omdat Koen en Marleen ook verkozen  met de wagen af te reizen hadden we aan één busje genoeg om de rest van de wandelaars naar de Jeugdherberg van Metz te loodsen.  Met 14 stoere wandelaars zouden we de volgende dagen weer met volle teugen gaan genieten van de mooie landschappen en het stukje geschiedenis dat we zouden passeren.

Vrijdag ochtend was het een en al nattigheid wat er uit de hemel kwam.  Maurice die zijn Gsm op de kamer vergeten was zorgde voor enig (het werd hem ook vergeven) onophoud zodat het half elf werd in de ochtend wanneer we onze eerste wandelstappen konden uitvoeren. De regen zorgde er wel voor dat we een kleurrijk gezelschap vormden. De rode, blauwe, groene en oranje pongo’s  moesten onze kleren en rugzakken zoveel mogelijk zien droog te houden.  Het hemelnat hield  het wandeltempo aan de lage kant. Marleen , die deze zomer nog een knie operatie had ondergaan,  zag een lange lijdensweg voor zich. Zou ze de  pijn van haar stramme knie  kunnen uithouden? Iets voor de middag, na 5 km gewandeld te hebben, kwamen we toe in het dorpje Bayonville sur Mad waar in de gemeenschappelijk wasplaats een droge rustplaats werd gevonden om ons lunchpakket op te eten. Cis had al in de gaten dat we die avond laat zouden binnenkomen.  Kort na de hervatting van de wandeling werd er beslist dat hij samen met Maurice en Boud een versnelling hoger zouden gaan wandelen om bij aankomst die dag onmiddellijk de bus te gaan ophalen zodat er weinig of geen tijd kon verloren gaan en we tijdig in het jeugdherberg zouden toekomen die avond. De rest van de groep bleef zo goed als mogelijk samen al kreeg Marleen het steeds moeilijker. In Pagny sur Moselle  voelde ze dat het niet meer ging en nam dan ook afscheid  bij het Mariabeeld om vervolgens in het stadje op zoek te gaan naar een vervoermiddel om haar veilig terug naar de jeugdherberg te brengen. De rest wandelde verder door de regen die in hoeveelheid had afgenomen. Een trappenweg in Prény bracht ons enige tijd later tot bij een voormalige burcht waar de noten voor het rapen lagen. De laatste 11km van de dag  werden in drogere omstandigheden afgelegd.  Rond kwart voor zes die avond bereikte ook de 2^de groep de eindmeet in Vilcey sur Trey. Lang moesten we niet wachten want nog  geen tien minuten later waren de chauffeurs ter plaatse om ons terug naar de jeugdherberg te brengen waar Marleen volledig uitgerust het verhaal van haar terugreis uit de doeken deed. Iedereen was blijkbaar toch nog fit genoeg om alle modder van de broeken en schoenen te wassen en te genieten van een lekkere warme douche.

De frieten met saté waren later die avond wel gekomen samen met al dat andere lekkers dat de kok uit zijn hoed had getoverd. Achteraf werd er nog verder nagekaart over de voorbije dag  en werden reeds plannen gemaakt voor de weekuitstappen die ons het volgende jaar te wachten staan.

Zaterdag waren de weergoden ons beter gezind. Grijs en kouder dan de vorige dag maar vooral droog  zouden de weersomstandigheden zijn waarmee we die dag te maken zouden krijgen. Voor de start van de zaterdag wandeling werd oud chiroleider Boud ter orde geroepen om Cis zijn blaar te verzorgen. Marleen die nog last had van haar knie nam verstandig een dagje rust en zou samen met Koen van de gelegenheid gebruik maken om ook een kijkje te gaan nemen in het Centre de Pompidou.

De volgende wandeluren zouden ons herinneren aan de rumoerige geschiedenis van de streek. Tussen het kreupelhout zagen we naast loopgraven een wirwar van verroest ijzer en prikkeldraad, restanten van de eerste wereldoorlog.  Als herinnering hiervan kregen we het standbeeld Croix des Carmen te zien en een  beetje verderop  een groot soldatenkerkhof.  In Monteauville kregen we zelfs het gezelschap van een nazomers zonnetje. Bij een paar rustbanken werden de met ham belegde bagetten  verorberd. Vervolgens dienden  we een saaie wandelweg te volgen van zo’n 6 km lang  en bracht  een dreef verderop , omgeven met  kleurrijke  rode en zwarte bessen ,ons tot bij het dorpje Namey.   Lief van Boud had ondertussen ook last gekregen  van haar darmstelsel wat niet plezant was natuurlijk. Verder afdalend kwamen we via een brugje over de Esch in St. Jean terecht om tenslotte ons wandelparcours van die dag te eindigen in Martincourt.

Omdat we royaal op tijd binnen waren, was er tijd over om een ergens in de buurt een welverdiend pintje te gaan drinken.  In het  café van Juf. Ingrid werd    gedronken op de verjaardag van Jeanine vT en op het huwelijk van dochter Ellen. Hiep hiep hoera! De kok had ons die avond weer goed verwend met aardappelschijven, gebraad, champignons   en spek met bonen. Dit alles geserveerd met rode wijn. We waanden ons als God in Frankrijk. Lief , nog niet volledig hersteld was  bij aankomst in de jeugdherberg  na het douchen

onmiddellijk onder de wol gekropen.  Gezelschap met de vele  Duitsers zorgden wel voor enig rumoer . Na het eten werd er bij een glaasje wijn of bier nog fel gediscussieerd over onder andere het busverkeer in ons district.  De nacht bracht rust over ons heen.

De volgende morgen werden de lakens verzameld, werd een laatste keer het ontbijt genomen in Metz , en trokken nadat de koffers ingeladen waren  naar de startplaats in Martincourt alwaar na het maken van de groepsfoto de laatste wandeldag van dit weekend werd aangevat. Omdat de tocht vandaag herleid werd tot een 12tal kilometer was Marleen  terug van de partij. Ook Lief van Boud was goed hersteld en dus waren we weer voltallig.  Vele oldtimers passeerden ons maar het geitje  kreeg van onze groep wel de meeste aandacht. Verderop naar links liepen via een acrobatisch toegangetje  steil de bossen in. Een spiraalvormige boom gaf wat verposing  om nadien terug  in steile opgang onze tocht verder te zetten. Net voorbij  Rogéville werd halt gehouden in het bos voor de gebruikelijke picknick. We konden het rustig aandoen want slechts drie kilometer wandelen restten ons van de eindstreep. Een laatste keer werden de snoepjes bovengehaald en verdeeld en trokken we richting Rosières en Haye, het eindpunt. We namen afscheid van Koen en Marleen  die de 3 andere chauffeurs terug naar de auto’s zouden brengen. De rest kon in afwachting nog genieten van de plaatselijke rommelmarkt. Een geslaagd weekend zat er weeral op. Nice is een beetje korter bij gekomen. Nu op naar Nancy waar we in november een nieuw avontuur zullen gaan beleven.

Met dank aan Cis&Linette, Maurice & Jeanine, Ri & Ingrid, Jeanine vT, Mieke, Boud & Lief, Koen & Marleen, Erik en Lieve.