“Petite Suisse Luxembourgoise”
Na 3 lange maanden van wandelstilte was iedereen opgetogen dat we op 18 september weer op ons busje konden stappen richting Luxemburg. Met Henny en haar mascotte, maar spijtig genoeg zonder Linette (schouderpijn) reden we met 2 busjs en 12 trekkers richting Beaufort , het centrum van onze 3 daagse wandeling doorheen het Luxemburgse gebergte. In de jeugdherbeg werd Cis uitverkoren de kamer te delen met Jeanine VTh, Mieke en Henny, terwijl Erik, Lieve, Maurice en de andere Jeanine aan de overkant hun bedje konden opmaken. Dat Cis van zijn harem heeft genoten bleek nadien duidelijk bij het afscheid. Na het stillen van de honger in de plaatselijke Auberge en een kleine dorpswandeling werd er uitgekeken naar de komst van de andere bus met Boud, Lief, Koen, Marleen en Henny. De verwelkoming was blijkbaar zodanig luidruchtig dat een andere bewoner(een waal uit Amsterdam) zijn beklag kwam doen.
Het ontbijt de volgende morgen was van grotere kwaliteit dan dit dat we de vorige keer in Vianden voorgeschoteld kregen. Om 9h. stond iedereen paraat om de eerste wandeldag aan te vangen die startte aan het stuwmeer van Saint Nicolas. Na wat vals plat te hebben gelopen en het point de vue te hebben bewonderd dat ook Victor Hugo ter ogen was geweest, begon de eerste steile beklimming van de dag. Boven gekomen bracht de plaatselijke kapel enige rust. Na het uitzweten werd de volgende beklimming overwonnen en kwamen we toe aan het kasteel van Vianden waar Marleen ons zat op te wachten. De verdiende middagpauze in een oud spoorwegstationneke bracht weer de nodige energie met zich mee. Als toetje kregen we van Koen een lekker snoepje. Er was keuze tussen muizen, neuzen en groene warme snoepjes. Mooie landschappen wisselden elkaar af en de zon bleef heel goed haar best doen. Onderweg werden plaatselijke pruimen en okkernoten geproefd en gesmaakt. Aangekomen aan het rondpunt trokken we naar de Camping café alwaar werd geklonken op Berkje, het eerste kleinkind van grootmoeder Mieke en op de verjaardag van Jeanine Van Thillo .
Het warm eten die avond was niet het beste dat we ooit hadden gegeten. Pittige soep, rijst met een ferm gekruiden hammetje, en sla met een melkachtige vinigrette met iets groen in stond op de menu. Onze zelf meegebrachte wijn maakte ons diner nog wat goedkoper.
Na het eten zaten we met zijn allen buiten aan het terras met kaarslichtjes en werden de nieuwe wandeldatums besproken voor het komende jaar. Jeanine A boog zich ook over de lampionen die we zouden creëren tijdens de Cultuurstraat happening van de week daarop in Berendrecht. Nadat alles besproken was trokken we met de meesten nog voor een duvelke of ne leffe naar een discotheek in de buurt. Menopauze was één van de gespreksonderwerpen. Wat worden we (de meesten toch) toch oud!
Zondagochtend tekende iedereen present om 8h.30 aan tafel. Met één busje vertrokken we naar de startplaats van de zondagwandeling die als eindpunt het kasteel van Beaufort zou geven, vlakbij ons logement. Vele asfaltwegen zouden de tocht van vandaag iets minder aantrekkelijk maken. Onze boterhammen smaakten er s’middags niet minder om wanneer we na een lange beklimming een koel plekje vonden in het bos. We waren toen al een heel eind gevorderd. Na het eten sloeg het weer om, kwam de wind opzetten en hoorden we in de verte reeds het gedonder. Wanneer we om kwart na drie die namiddag het kasteel van Beaufort bereikten, gingen de hemelsluizen open en viel het bezoek aan het kasteel in het water. Iedereen dan vliegensvlug de regenkledij bovengehaald om bovenlijf en rugzak droog te houden. Alleen Jeanine A had de pech geen jas bij te hebben en werd bij aankomst in de jeugdherberg benoemd tot “the most wet woman of the day”.Na een heerlijke douche trokken Cis en Boud naar Echernach om daar reeds een busje te gaan parkeren aan de aankomst voor de dag daarop wanneer we in Echternach zouden aankomen. De rest trok het centrum in op zoek naar wat gerstennat. Het avondeten was al niet veel beter als de dag ervoor. Noodles met blindevinken en jawel rode bonen werden ons voorgeschoteld. Maar wie honger heeft eet alles op. Het vuur in de open haard maakte veel goed, . We bleven dan ook ter plaatse met een glaasje wijn in de hand nakeuvelen over de voorbije dag, nog niet vermoedend wat moois we de volgende dag voor ogen zouden krijgen.
Maandagochtend konden we reeds om 8h aan tafel. De lakens werden naar de kleder gebracht, een laatste keer werd er afgewassen (een van de huisregels), bagage naar de bus gebracht en met een volle rugzak trokken we voor de laatste keer dit wandelweekend de weg op richting Echternach. De kaart verraadde al waarin we gingen terechtkomen. Het gebied “Petit Suisse” waar we na enkele kilometers wandelen terechtkwamen deed ons terug in de oertijd wanen. Grote en kleine rotsen , kabbelende beekjes en hier en daar een klein watervalleke waren een lust voor het oog. De paden waren meestal niet te steil en iedereen genoot op zijn/haar manier van de omgeving. Tussen één van die rotsblokken werd s’middag halt gehouden voor het middageten. Jeanine VT was ongerust over Maurice die de grotten indook en niets van zich liet horen. Was zij wel ongerust over hem of over de tomaten die ze de mist zag ingaan moest Maurice niet meer terugkeren? Vijf minuten later was Maurice weer boven aarde en kon jeanine weer ademhalen. Even later arriveerden we bij een aantal andere grotten met de naam Pileschkummer en Houllay. De openingen is deze laatste grot waren blijkbaar ontstaan tijdens het Romeinse tijdperk door het uithakken van molenstenen.Cirkelvormige uithollingen in het plafond waren het bewijs. Onze tocht verderzettend langs de rotsen en beekjes bracht ons bij de Perekop, een natuurmonument met een enorme rotsspleet. Een beklimming van deze rotsspleet via trappen en een akelig koud aanvoelend laddertje bezorgde ons een mooi uitzichtpunt.
Nog enkele kilometers berg op zouden ons naar een laatste uitzichtpunt brengen met Echternach in het vizier. Moe maar voldaan van deze prachtige wandeling lieten we ons uitzakken in een van de winkelstraten van Echternach nadat we ons eindpunt hadden bereikt. Om 17h.00 trokken we terug huiswaarts richting Berendrecht/Zandvliet nog nagenietend van deze toch wel onvergetelijke driedaagse Gr wandeling..
Petite Suisse
0 Reacties tot “Etappe 15: Saint Nicolas-Bleesbreck-Beaufort-Echternach 19-21 sept.09”