Lichamelijke letsels
De aanloop naar het wandelweekend van september 2010 verliep anders dan gewoonlijk. Op het laatste moment had Henny de knoop doorgehakt om dan toch niet mee te gaan naar Metz. Een pijnlijke schouder stak haar wandelstokken in de wielen en diende ze forfait te geven. Eddy, last aan een van zijn knieën zou er ook niet bij zijn. Cis en Linette waren al een dagje eerder vertrokken en bezochten samen met Maurice en Jeanine het nieuwe Centre de Pompidou in Metz. Omdat Koen en Marleen ook verkozen met de wagen af te reizen hadden we aan één busje genoeg om de rest van de wandelaars naar de Jeugdherberg van Metz te loodsen. Met 14 stoere wandelaars zouden we de volgende dagen weer met volle teugen gaan genieten van de mooie landschappen en het stukje geschiedenis dat we zouden passeren.
Vrijdag ochtend was het een en al nattigheid wat er uit de hemel kwam. Maurice die zijn Gsm op de kamer vergeten was zorgde voor enig (het werd hem ook vergeven) onophoud zodat het half elf werd in de ochtend wanneer we onze eerste wandelstappen konden uitvoeren. De regen zorgde er wel voor dat we een kleurrijk gezelschap vormden. De rode, blauwe, groene en oranje pongo’s moesten onze kleren en rugzakken zoveel mogelijk zien droog te houden. Het hemelnat hield het wandeltempo aan de lage kant. Marleen , die deze zomer nog een knie operatie had ondergaan, zag een lange lijdensweg voor zich. Zou ze de pijn van haar stramme knie kunnen uithouden? Iets voor de middag, na 5 km gewandeld te hebben, kwamen we toe in het dorpje Bayonville sur Mad waar in de gemeenschappelijk wasplaats een droge rustplaats werd gevonden om ons lunchpakket op te eten. Cis had al in de gaten dat we die avond laat zouden binnenkomen. Kort na de hervatting van de wandeling werd er beslist dat hij samen met Maurice en Boud een versnelling hoger zouden gaan wandelen om bij aankomst die dag onmiddellijk de bus te gaan ophalen zodat er weinig of geen tijd kon verloren gaan en we tijdig in het jeugdherberg zouden toekomen die avond. De rest van de groep bleef zo goed als mogelijk samen al kreeg Marleen het steeds moeilijker. In Pagny sur Moselle voelde ze dat het niet meer ging en nam dan ook afscheid bij het Mariabeeld om vervolgens in het stadje op zoek te gaan naar een vervoermiddel om haar veilig terug naar de jeugdherberg te brengen. De rest wandelde verder door de regen die in hoeveelheid had afgenomen. Een trappenweg in Prény bracht ons enige tijd later tot bij een voormalige burcht waar de noten voor het rapen lagen. De laatste 11km van de dag werden in drogere omstandigheden afgelegd. Rond kwart voor zes die avond bereikte ook de 2de groep de eindmeet in Vilcey sur Trey. Lang moesten we niet wachten want nog geen tien minuten later waren de chauffeurs ter plaatse om ons terug naar de jeugdherberg te brengen waar Marleen volledig uitgerust het verhaal van haar terugreis uit de doeken deed. Iedereen was blijkbaar toch nog fit genoeg om alle modder van de broeken en schoenen te wassen en te genieten van een lekkere warme douche.
De frieten met saté waren later die avond wel gekomen samen met al dat andere lekkers dat de kok uit zijn hoed had getoverd. Achteraf werd er nog verder nagekaart over de voorbije dag en werden reeds plannen gemaakt voor de weekuitstappen die ons het volgende jaar te wachten staan.
Zaterdag waren de weergoden ons beter gezind. Grijs en kouder dan de vorige dag maar vooral droog zouden de weersomstandigheden zijn waarmee we die dag te maken zouden krijgen. Voor de start van de zaterdag wandeling werd oud chiroleider Boud ter orde geroepen om Cis zijn blaar te verzorgen. Marleen die nog last had van haar knie nam verstandig een dagje rust en zou samen met Koen van de gelegenheid gebruik maken om ook een kijkje te gaan nemen in het Centre de Pompidou.
De volgende wandeluren zouden ons herinneren aan de rumoerige geschiedenis van de streek. Tussen het kreupelhout zagen we naast loopgraven een wirwar van verroest ijzer en prikkeldraad, restanten van de eerste wereldoorlog. Als herinnering hiervan kregen we het standbeeld Croix des Carmen te zien en een beetje verderop een groot soldatenkerkhof. In Monteauville kregen we zelfs het gezelschap van een nazomers zonnetje. Bij een paar rustbanken werden de met ham belegde bagetten verorberd. Vervolgens dienden we een saaie wandelweg te volgen van zo’n 6 km lang en bracht een dreef verderop , omgeven met kleurrijke rode en zwarte bessen ,ons tot bij het dorpje Namey. Lief van Boud had ondertussen ook last gekregen van haar darmstelsel wat niet plezant was natuurlijk. Verder afdalend kwamen we via een brugje over de Esch in St. Jean terecht om tenslotte ons wandelparcours van die dag te eindigen in Martincourt.
Omdat we royaal op tijd binnen waren, was er tijd over om een ergens in de buurt een welverdiend pintje te gaan drinken. In het café van Juf. Ingrid werd gedronken op de verjaardag van Jeanine vT en op het huwelijk van dochter Ellen. Hiep hiep hoera! De kok had ons die avond weer goed verwend met aardappelschijven, gebraad, champignons en spek met bonen. Dit alles geserveerd met rode wijn. We waanden ons als God in Frankrijk. Lief , nog niet volledig hersteld was bij aankomst in de jeugdherberg na het douchen
onmiddellijk onder de wol gekropen. Gezelschap met de vele Duitsers zorgden wel voor enig rumoer . Na het eten werd er bij een glaasje wijn of bier nog fel gediscussieerd over onder andere het busverkeer in ons district. De nacht bracht rust over ons heen.
De volgende morgen werden de lakens verzameld, werd een laatste keer het ontbijt genomen in Metz , en trokken nadat de koffers ingeladen waren naar de startplaats in Martincourt alwaar na het maken van de groepsfoto de laatste wandeldag van dit weekend werd aangevat. Omdat de tocht vandaag herleid werd tot een 12tal kilometer was Marleen terug van de partij. Ook Lief van Boud was goed hersteld en dus waren we weer voltallig. Vele oldtimers passeerden ons maar het geitje kreeg van onze groep wel de meeste aandacht. Verderop naar links liepen via een acrobatisch toegangetje steil de bossen in. Een spiraalvormige boom gaf wat verposing om nadien terug in steile opgang onze tocht verder te zetten. Net voorbij Rogéville werd halt gehouden in het bos voor de gebruikelijke picknick. We konden het rustig aandoen want slechts drie kilometer wandelen restten ons van de eindstreep. Een laatste keer werden de snoepjes bovengehaald en verdeeld en trokken we richting Rosières en Haye, het eindpunt. We namen afscheid van Koen en Marleen die de 3 andere chauffeurs terug naar de auto’s zouden brengen. De rest kon in afwachting nog genieten van de plaatselijke rommelmarkt. Een geslaagd weekend zat er weeral op. Nice is een beetje korter bij gekomen. Nu op naar Nancy waar we in november een nieuw avontuur zullen gaan beleven.
Met dank aan Cis&Linette, Maurice & Jeanine, Ri & Ingrid, Jeanine vT, Mieke, Boud & Lief, Koen & Marleen, Erik en Lieve.
0 Reacties tot “Etappe 20 : Arnaville – Vilcey-sur-Trey – Martincourt – Rosières en Haye 24-25-26 september 2010”