De GR 5 is een onderneming van meer dan 2.600 km wandelen die je van de grauwe Noordzee doorheen de lage Landen, het massief van de Ardennen en langs de Oostgrens van Frankrijk voert. Dan moet je nog de Alpen over om van de azuurblauwe Middellandse Zee te kunnen genieten.

Begonnen in oktober 2007 in Berendrecht zouden we aanvankelijk met één zondag in de maand  de GR 5 microbe te pakken krijgen. Eénmaal Vlaanderen achter ons latend werden zondagwandelingen omgezet  in   weekends om  de Ardennen door te komen en zelfs verlengde weekends om extra kilometers te kunnen wandelen in Luxemburg- Lotharingen.

Sinds dit jaar zitten we in het verste hoekje van Lotharingen en vinden we een uitdaging in het overmeesteren van de Vogezen.  Vanaf nu zijn we samen 2 x één week per jaar op stap om onze doelstelling van 2017 te bereiken. Eind mei, begin juni was het dan zover……

Voorbereiding

Na een half jaartje GR 5 rust zat iedereen te popelen naar het laatste weekend van mei, wanneer de volgende wandeltrip richting Nice zou plaatsvinden.

Natuurlijk hadden we de laatste maanden niet op ons lui gat gezeten. Maandelijks was er altijd wel iemand die op een zondag een (korte) wandeling had voorbereid. Wie kon, was van de partij. Tijdens deze wandelingen kwam natuurlijk de voorbereiding van onze wandelweek aan de orde. Vanaf dit jaar wordt er immers 2 X één week gewandeld. Tijdens de wandelweek van mei/juni zouden we verblijven in de Gite “ Le Sâve” in de Rue du Savé 14 in Landange te Frankrijk. Dat we zelf dienden te koken was voor niemand een probleem. Dus werden 4 groepjes gevormd die gedurende ons verblijf  in Frankrijk  2 x de rest van de groep gastronomisch moest zien te verwennen. Aan de voorbereidingen zou het zeker niet gelegen hebben want elke groep had met veel overtuiging, inspiratie en moed de menu naar hun mogelijkheden aan leider Cis doorgegeven. Veelbelovend dus!

Zaterdag 28 mei 2011: vertrek Berendrecht richting Landange

Zaterdagochtend om 10h werd verzamelen geblazen bij het vertrouwd plekje aan de brug onder de autostrade te Berendrecht. Boud en Lief, die omwille  van werkomstandigheden niet meekonden maar de voorziene wandelroute  reeds tot een goed einde hadden gebracht tijdens de Paasvakantie, kwamen ons met kussen uitwuiven evenals Koen die samen met Marleen (die de centen van de Bank nog niet volledig geteld had)een dagje later in Landange zou toekomen.

Stipt op tijd werden de motoren van de 2 busjes gestart en werd  de havenweg opgereden richting Frankrijk. In Willin werd er gegeten en namen Ri en Cis het stuur over van Maurice en Erik. Nadat in Luxemburg nog werd bijgetankt, ging het in één ruk verder tot in Landange waar een gezellig oud schooltje omgevormd tot een gite voor zo’n  18 personen  klaar lag om ons een ganse week op te vangen.  Na verkenning en een woordje uitleg van de vrouw des huizes, werden de kamers verdeeld en de koffers uitgepakt.

Vooraleer te aperitiefen werd eerst nog gereden naar Lorquin om uit te zoeken waar we volgende dagen onze bagetten en andere voedingswaren  konden aankopen. De Intermarché was gelukkig nog open en werden bierflesjes ( met draaistop) en Ricard ingeslagen. Goed voor de gezelligheid!

Het drankje vooraf was niet voorzien voor de kookploeg van dienst. Henny en Linette, die Cis maar al te graag verving, waren present om de eerste warme maaltijd te bereiden. Onderussen was ook kookploeg 2 met Maurice, Jeanine, Lieve en  Erik gestart met de voorbereidingen van het avondmaal voor de volgende dag. Tafels en stoelen werden in de tuin uitgestald. Menige handen waren bereid de tafels en stoelen af te kuizen en tafels te dekken.

Bij een heerlijk avondzonnetje werd de Sprangerse komkommersoep,(zoals aangegeven op de menu uitgeschreven door Henny)  bereid zonder mixer, maar o zo lekker gerserveerd. De pasta van Henny mocht er ook wezen evenals de oma’s cake die naderhand met een tas koffie of thee werd opgediend. Bij een glaasje wijn werden de koks onderworpen aan een strenge jury en mocht uiteindelijk elke groep haar punten bekend maken. Op Ri  na (vermicelli moet in de soep) was iedereen vol  lof voor de koks van de eerste dag. De leut zat er al goed in en voor het slapen gaan werd nog een brief voorgelezen van de vakbondsorganisatie “ De Boudliefs” die de lezer hieronder nog eens kan nalezen. Voor middernacht lag iedereen in bed om tegen de volgende dag fris te zijn voor de  immense wandelweek die ons te wachten stond.

Zondag 29 mei 2011: wandeling Salonnes – weg Dieuze Donnelay

Om half acht s’morgens waren Ri en Erik naar de bakker voor het dagelijks brood. Niet minder dan 11 baguetten werden verdeeld voor het ochtendeten en het klaarmaken van de lunchpaketten.  Om 9h stond iedereen present aan de voordeur van de gite om samen richting Salonnes (vertrekpunt 105) te gaan waar de start zou gegeven worden van onze eerste wandeldag. Jeanine & Maurice, Henny, Mieke, Jeanine v Thilo, Cis & Linette, Ri & Ingrid en Erik & Lieve waren de gegadigden om de wandelweek op gang te trekken en dit onder een stralende zon. Iedereen had zich dan ook goed ingesmeerd met zonnecrème voor deze 19 km lange wandeletappe. Via Vic-sur-Seille   kwamen we rond de middag toe in Marsal aan de “Porte de France” waar onder de bomen een schaduwplekje werd opgezocht voor het verorberen van het lunchpakket. Dankzij een aantal communiefeesten die in het centrum van het dorp plaatsvonden, was de lokale herberg “Auberge du Saulnois” bereid ons op hun terras een fris pintje en een warme koffie of thee te serveren. Er werd geklonken op Niels, het tweede kleinkind van oma Mieke. Een half uurtje later werden de parasollen terug naar beneden gelaten en werd de wandeling verder gezet over de asfaltwegen die ons niet alleen vandaag maar ook de volgende dagen de weg zouden wijzen. Rond half vier die zondag bereikten we het eindpunt van onze eerste wandeldag en werd met de volledige ploeg het busje aan de beginplaats terug opgehaald.

Na een lange rit terug naar de gite, kon kookploeg 2 direct beginnen met het bereiden van het avondmaal. Ondertussen hadden Koen en Marleen zich bij de groep aangesloten en kwamen gepakt en gezakt met koffers en eetwaren de Gite binengewandeld. De wandelgroep was vanaf nu compleet.Terwijl Maurice en Erik de patatten jasten, konden Lief en Jeanine in de potten roeren. Met de opmerkingen van de jury in het achterhoofd van de dag voordien , zou het kookteam van vandaag alles tot in de details willen voorbereiden. Er werd een tafel bij geplaatst. Alles werd waterpas gezet en tafellakens moesten de gezelligheid bevorderen. Borden, glazen en bestek werden tot in de puntjes  uitgeselecteerd en in harmonie op de tafels gelegd. Jeanine had ook in de korste keren een sierlijk bloemstuk in elkaar geknutseld dat in het midden van de tafel kon gaan liggen pronken. Geen potten noch pannen op tafel, dus serveerden de 2 loopjongens de overheerlijke champignonnesoep tot bij de genodigden. Na de soep werd het stoofvleespotje samen met de aardappelen in buffetvorm uitgestald waarbij iedereen van het gezelschap naar hartelust kon opscheppen.Tenslotte werd de tiramisu met het GR5 merkteken geserveerd met een algemeen ‘oooh’ als dank. De juryleden waren op Ri na weer rechtvaardig. De hele avond werd er nog uitbundig gelachen en was gezelligheid troef.

Maandag 30 mei 2011: wandeling Weg Dieuze Donnelay – Fermes les Bachats.   

Deze morgen waren het Cis en Linette die al vroeg uit de veren waren en om brood gingen.De tafel werd bij het prille ochtendzonnetje in gereedheid gebracht voor het ontbijt. Echte vakantiesfeer wat het ontbijt ons te bieden had: fruitsap, koffie thee, baguetten, brood , yoghurtjes en beleg was er in overvloed.

Het zou vandaag een snikhete dag worden. Weinig schaduw en asfaltwegen zouden  ons er toe bewegen dat we moesten voorzien zijn van de juiste kledij en zonnebescherming.  Om tien voor tien die ochtend stond het busje geparkeerd in de schaduw langs de weg in Dieuze, daar waar de wandeling op maandag zou starten. Het zou vandaag de warmste wandeldag worden langs ellelange en voornamelijk  asfalt wegen. Reigers en ooievaars begroetten ons onderweg. Even buiten Assenoncourt werd s’middags in de bossen een koel plekje gevonden om te eten. Daarna werd er verder gewandeld door het hoge gras met harde en gescheurde ondergrond richting  zendmast die we al van ver konden bewonderen.  Bij de zendmast in Fribourg werd rechts afgeslagen en werd onder een niet aflatende zon de laatste kilometers afgelegd. Omstreeks half vier in de namiddag kwamen we toe in Ferme les Bachats, het eindpunt van onze dagwandeling. Cis en Ri reden samen met Koen en Marleen en Linette terug naar de startplaats om het andere busje en de wagen van Koen op te halen.

Deze avond was hetaan  Koen,  Marleen en Linette om de kookproef te doorstaan.Met enig e nauwlettendheid werd ook vandaag de tafel in een sierlijk tintje gedekt. Met een stralende  blauwe lucht, lekker eten en de juiste mentaliteit kon er ook deze avond niets misgaan. De ricard werd uitgeschonken als aperitief en aangelengd met het plaatselijk  heerlijke frisse kraantjeswater . Uiteindelijk kon iedereen aan tafel gaan en het duidelijk ontspannen kokstrio Linette, Marleen en Koen serveerden tot ieders tevredenheid het voorgerecht met Ossendrechtse asperges vergezeld met ei,  peterselie en een lekker plakje gerookte zalm.  Het hoofdgerecht bestond uit aardappelen gekookt in de schil met worst, gespreid op een bedje van zuurkool met daarin spek verwerkt en lekker bereide ribbekens. Om uw vingers van af te likken. Linette had met veel zorg het dessert bereid. Alles was weer op en top verzorgd en konden hoge jurycijfers natuurlijk niet uitblijven. Onder een warme avondgloed konden we nog uren nagenieten van de voorbije dag. Om half twaalf werden de laatste glazen van tafel genomen en kon de nacht stilte brengen over ons vakantiehuis.

Dinsdag 31 mei 2011: wandeling Fermes les Bachats – Landange – Fraquelfing            

Zo goed als de dag gisteren was, zo slecht was hij vandaag begonnen. Grijze wolken  met dreigende regen kleurden de ochtend maar lieten ons toch toe dat we in de binnentuin konden  ontbijten. Uit voorzorg werden tafels en stoelen nadien terug binnen in de garage geplaatst.

Op het gevraagde tijdstip stond iedereen weer klaar met rugzak en deze keer met regenkledij om de dinsdag etappe aan te vangen. Vandaag zouden we onze gite passeren. Goed en wel vertrokken met het busje vielen de eerste  regendruppels. Bij de startplaats in Ferme les Bachats zagen we de witte camionette terug met daarin een hardwerkende slapende arbeider. Ferm jobke had die man. Ongeveer 2 kilometer voorbij de sartplaats tussen de 2 kleine meren begon het te regenen en werden de pongo boven gehaald. De aanhoudende regen langs het Canal des Houillères de Sarre deed ons verstand op nul zetten  en was het kilometers vreten wat de klok sloeg. Bij oversteek van het kanaal werd beslist om door te lopen naar de Gite in Landange waar we tenminste op den droge onze boterhammen konden opeten. Na de lunchpauze aldaar werd het hoogstnodige meegenomen om de laatste kilometers van de dag aan te vatten. Het zou gelukkig een droge namiddag worden.Tussen Anspach en Fraquelfing, net voor het uitzicht van de Vogezen massief, ontdekte Mieke een aanwijzing van Boud en Lief dat zij hier ook eerder geweest waren. Als dank mocht ze mee op de foto. Een kleine kilometer voor het eindpunt deed Cis iedereen stoppen met de technische mededeling dat vanaf dit punt de 1000km  zou bereikt zijn vanaf het startpunt in Hoek van Holland. Alleen Boud en Lief hadden op dat moment deze afstand volledig afgelegd. Later op de avond zou dit moeten gevierd worden.  Om 3h  in de namiddag kwamen we toe aan het eindpunt van de wandeling en bracht het busje ons terug tot aan de gite. Erik ging samen met Cis het andere busje aan de startplaats terug ophalen en ging Koen met zijn auto naar de garage. Technische problemen  dwongen hem de auto in de garage achter te laten en de VAB te verwittigen.

Ri en zijn kookploeg waren vandaag aan zet. Omwille van de kou was buiten eten geen optie en werd binnen de tafel  klaargemaakt in zijn totaal uitverkocht restaurant voor die avond. Servietten met een takje lavendel, roodwitte bessen en gezellig fonkelende  roodwitte kaarsjes deden het slechte weer buiten snel vergeten. Ondertussen werd ook Cava gedronken op de 1000km die we in theorie van onze GR5 route achter de rug hadden.Ook anjovis in alle vormen en smaken werden aan de feestvierders aangeboden.

Pech voor Ri, Ingrid, Jeanine en Mieke  was natuurlijk dat ze bij het bakken van de frieten zonder stroom vielen. Een kwestie van dosering van stroom. De huisbaas moest komen om een nieuwe zekering te steken. Nadien kon het nieuwe eetfestijn van start gaan. Een lekker voorgerecht met zeevruchten op broedsel gaf een lekker voorsmaakje van wat nog komen moest. Koninginnehapje van Paola met de balletjes van Albert werden geserveerd  met witloof in mayonaise, veldsla vergezeld van kleine tomaatjes en frietjes die gedurende ons verblijf in het vakantiehuis in alle koelkasten en op alle schappen hadden gelegen. Maar ze waren zeer krokant en gebakken door een meesterkok. Natuurlijk kon de overheerlijke mayonaise niet ontbreken. En  zoals de chef het aanhaalde was er voor iedereen wijn à volenté. Het dessert bestond uit  vers fruit en werd geserveerd als coupe gezond met een propje slagroom. De jury was achteraf eensgezind en slechte punten werden  dan ook achterwege gelaten. Ondanks de aanhoudende regen buiten ging het er binnen gezellig aan toe. Vooraleer de nieuwe dag begon lag iedereen al terug in bed wegdromend over  wat  de volgende 1500 km ons  brengen zou.

Woensdag 1 juni 2011: Rustdag     

Op Maurice en Jeanine na (inhaalwandeling op het programma) genoot iedereen vandaag van een vrije dag. Terwijl de wandelaars deze morgen door Cis en de fam. Spitaels bij hun statplaats werden uitgewuifd, werd  in de gite er gezellig op los gekeuveld tijdens het ontbijt. Sommigen vonden nog de tijd om een bezoekje te brengen aan het plaatselijk kerkje in de buurt met haar hyper-actieve klokkenspel. In de namiddag trokken de geïnteresseerden naar het concentratiekamp “Struthof” in Natzwiller.

Om 6h in de avond waren we met z’n allen weer herenigd in de gite en konden kookploeg 2 met Jeanine, Maurice Erik en Lieve weer aan de slag met het bereiden van het avondeten. Omdat er de voorbije dagen enorm veel voedsel was  bereid,  werd er besloten om het hoofdmenu om te dopen tot een restmenu. Het voorgerecht met scampi’s in zoete tomatensaus werd dor eenieder gesmaakt. Het hoofdmenu werd mooi door Marleen omschreven als een “wandeling door de kaart”. Stoofvleesrestjes werden aangelengd met tomatensaus en champignons geserveerd met de overschot van de frieten van Ri&co. Voor de liefhebbers was er ook nog zuurkool met versneden worst . Voor elk wat wils. Jeanine  kon nadien iedereen bekoren  met zelfgemaakte advokaatijs met lange vingers gedompeld in grand marnier. Om de korte vingers ervan af te lekken. Ook vanavond lag iedereen weer op tijd in bed.

Donderdag 2 juni 2011: wandeling Fraquelfing – Lettenbach   

De rustdag zat er op. Vandaag zouden we in de late namiddag  het gezelschap krijgen van Eljakim en dochter Mirthe. Maar eerst moest Henny nog met de groep mee om de etape van vandaag eerst af te werken.De 18km lange tocht zou van start gaan in Fraquelfing. Lieve zou vandaag afhaken. Teveel pijn aan de voeten zou haar weerhouden de resterende kilometers mee af te haspelen. Om 10h15 werd op deze feestdag bij de plaatselijke bibliotheek het startsein gegeven en werd via de asfaltweg gewandeld richting Niderhoff. Onderweg werden kersen geplukt  en herbeleefden  Ingrid en Jeanine G hun jeugdjaren  door kersensteeltjes met kersen achter de oren te steken. Wat een verleidingstechniek. Halverwege Saint- Quirin in Heille kwamen we de huisbaas tegen die nog wat goede raad meegaf. Muziek uit de verte deed ons raden dat de jaarmarkt al volop bezig was. In het dorpje toegekomen werd ons vermoeden bevestigd en volgden we via het parcours van de jaarmarkt onze weg en hielden stop bij de plaatselijke kloosterkerk waar sommigen  onder ons kaarsje opstaken. Of het voor  de bescherming tegen huidziekten was kon niet worden achterhaald. Na de uitdeling van de muisjes door Koen kon onze weg terug worden verder gezet. Een beetje verder in de buurt van een camping werd een schaduw plekje opgezocht onder de boom en de lunchpaketten aangesproken. Nu we voldoende energie hadden opgeslagen konden we weer verder om via klimmende en dalende wegen Abresviller binnen te komen. De zon was ondertussen op haar warmste stand gekomen en dus  moest een fris pintje voor de nodige verfrissing zorgen. Onze wil werd ingelost ergens onderweg naar Lettenbach. Een voorbijkomend treintje met veel rook en getoeter zorgde voor enige animatie. Nog voor half vier die namiddag kwamen we in Lettenbach toe. Wandelschoenen werden gewisseld voor licht schoeisel en weg waren we terug richting Landange. Voor Henny zou het een blij weerzien zijn met een deel van haar gezinnetje. En tevens een grote hulp want die avond stond een heuse BBQ op het programma. Blij dat ze was wanneer ze bij aankomst in de gite haar ventje eens goed kon vastpakken. Eljakim zou die avond dan ook samen met Henny en Cis instaan  voor het avondeten. Na het douchen werd iedereen in de binnentuin verwelkomd  met een coctail drankje en wist Eljakim wel wat rook te produceren om zijn houtskool heet te stoken. Met dit mooi weer konden we terug buiten aan tafel gaan.  Als  voorgerechtje werd  door onze koks Gazpacho opgediend met een vleugje peterselie , door Henny met veel zwier gegarnierd. De verse groenten die samen met de kippenbillen, worsten, brochetten en ribbekens werden geserveerd waren zeer lekker klaar gemaakt. Wetende dat de wijn weer in overvloed werd gedronken , zat de sfeer er weer volop in. Na een rustpauze om al dat lekker eten te laten zakken kwam de apotheose  met op de BBQ gebakken bananen  besmeurd met  een vleugje Grand Marnier en op subtiele wijze geblust met slagroom. Gezelligheid was weer troef die avond. Voldaan trok dan ook iedereen  die nacht  tevreden  naar bed.

Vrijdag 3 juni 2011: wandeling Lettenbach – Col de l’Engin     

De dag na de feestdag waarbij vele Vlamingen konden genieten van een brugdag waren enkele metgezellen er al vroeg bij. Zo ook de ochtendzon die over ons goed humeur zou waken. Het was gisteren avond een leuke bedoening geweest . Iedereen had er blijkbaar vandaag echt zin om te gaan stappen. Zou het komen omdat we vanaf vandaag echt de Vogezen in zouden trekken?

Eljakim en dochter Mirthe zouden vandaag het nabij gelegen dierenpark gaan bezoeken maar de vader was eerst nog bereid om samen met Cis en Ri de busjes naar  de aankomstplaats te brengen. Zoals reeds  de hele week, trok de wandelbende ook vandaag weer op tijd naar de startplaats in Lettenbach  alwaar de voorlaatste etappe van onze wandelweek ons naar  de voet van de  Vogezen zou brengen. In afwachting dat de chauffeurs zouden aansluiten bezochten enkelen onder ons het plaatselijke Kloosterkerkje dat dringend aan renovatie toe was. De mooie door de zon verlichtte glasramen verraadden dat hier vroeger een belangrijke glasnijverheid gevestigd was. Andere wandelaars kregen dan weer basketballes van Mirthe.

Om half elf kon de wandeling eindelijk van start gaan en was steil klimmen even verderop tot aan het Croix Guillaume de boodschap.Na het blitz bezoek aan de nabij gelegen Romeinse site werd de tocht licht bergop voort gezet en was de schaduw die bomen en struiken ons aanboden welgekomen. Voorbij de Col du Leidenstein (476 m) werden we bij het uitzichtpunt van Belle Roche getrakteerd op een mooi panoramisch beeld van de Vogezen. De nieuwsgierigen onder ons gingen op zoek naar de lager gelegen rots schuilplaats. Terug boven stond Koen met zakjes geopend, klaar om weer van die lekkere  muisjes uit te delen. Na het lessen van de dorst werd de wandeltocht verder gezet. Even verder bij een voederplaats konden we nog net de kopkes met rechtopstaande oren van jonge everzwijnen  waarnemen alvorens ze met de nodige schrik snel terug een veilig onderkomen zochten in het diepe bos. Bij de fauteulle van Saint-Quirin even verder op, werd halt gehouden om te eten. Energie bijtanken was wel nodig gezien de beklimming die we in de namiddag nog voor de boeg hadden om ons einddoel te bereiken. Tijdens de volgende 8 km beklimming werd het alsmaar warmer, liep iedereen op eigen tempo naar het volgende rustpunt en konden we al een glimp opvangen van de Donon, het hoogtepunt van deze wandelweek. Bij Borne Brignon, op een hoogte van 654 m, werd gewacht tot de groep weer compleet was. Het zweet werd weggespoeld. Onder een blakende zon werd de laatste  moeilijke beklimming van de dag aangevat . Boven aangekomen kon iedereen gelukkig nog “pap” zeggen. Op dit punt hadden we ook een prachtig zicht op de Donon, die we de volgende dag rond deze tijd reeds achter ons zouden hebben gelaten. Het laatste stukje wandelen naar het eindpunt van de dag was niet meer zo steil. Moe  maar  voldaan bereikten  we rond half vier de 2 geparkeerde busjes. Een pintje hadden we meer dan verdiend en dus werd er richting Abresviller gereden waar we in het centrum van het dorpje een terras opzochten. Een schoolbus   verplichtte ons  wat langer op de parkeerplaats te blijven waardoor  Jeanine v Thillo nog wat langer moest wachten om haar ventje terug te zien die deze avond de groep zou vervoegen. En gelukkig dat ze waren toen ze bij aankomst in mekaars armen vielen.

Voor Koen, Marleen en Linette zat de dagtaak er nog niet op. Zij waren de koks van de dag. Met een Griekse salade als voorgerecht en een couscous Royal met merquez en lam of kip werd de vermoeidheid in onze benen al snel vergeten. Het lekkere kastanjedessert van de hand van Linette deden weer verhalen opkomen van de Bosschool die ondertussen al 11 jaar dicht is.

Zaterdag 4 juni 2011: wandeling Col de l’Engin via Le Donon naar Schirmeck     

Deze morgen zouden we afscheid nemen van Henny die als bezorgde huismoeder samen met man Eljakim en Mirthe terug huiswaarts trok om gedurende de laatste dag van het verlengde weekend de studerende dochters nog te kunnen bijstaan in de voorbereiding van de  proefwerken die voor de deur  stonden. Nadat de groepsfoto op plaat was vastgelegd namen we van haar en haar gezellen afscheid en wensten hen allen een behouden thuiskomst toe.

Lieve, nog steeds last van pijnlijke voeten moest ook vandaag spijtig genoeg forfait geven voor de laatste wandeling. Zij mocht wel mee  met Michel achter op de moto en genieten van een prachtig uitstapje in de bochtige Vogezen.  En ze had er van genoten, zo luidt het…..

De wandelaars tenslotte vertrokken om 9h naar de startplaats van de laatste wandeldag die door de beklimming naar de top van de Donon voor de apotheose moest zorgen van deze (culinaire) wandelweek .Vandaag moesten de busjes wel heen en weer rijden om er eentje op de startplaats en het andere op de eindbestemming in Schirmeck te krijgen. De niet rijdende wandelaars trokken al een beetje verder de vogezen in om bij een mooier uitzicht de chauffeurs Cis en Ri op te wachten.Om half elf was de groep weer kompleet  en kon de laatste beklimming worden aangevat. Op een afstand  van 3 km moesten we een hoogte van meer dan 200 m zien te overbruggen. Terwijl Michel en Lieve al tuffend naar de Donon gleden, puften de wandelaars door het  met kleine en grote stenen bezaaide wandelpad naar boven. Enkele tientalle meters voor de top van de Donon werd nog eventjes op adem gekomen en de flessen water wat meer geledigd bij een overhangende rotswand  die als een natuurlijkeschuilplaats werd uitgebouwd door soldaten tijdens de 2^de wereldoorlog. Namen ,data en een ingekerfd spelbord bevestigden hun aanwezigheid. Even later op de top van de Donon werden onze inspanningen meer dan beloond met een prachtig uitzicht over de Vogezen. Nabij de tempel werd iedereen samengeroepen voor de groepsfoto, genomen door een bereidwillige jonge Duitse knaap. Na het offeren van de muisjes werd de afdaling ingezet en werden de resten bezocht van wat eens een Gallo Romeinse nederzetting was geweest.

Nadat de juiste wandelrichting was gelokaliseerd kon de scherpe afdaling worden aangevat. Geen gemakkelijke karwei voor de kniepatiënten onder ons. Toch chapeau! Volharden was de boodschap. Een paar kilometers lager werd een jong  koppel van de rustbank weg gejaagd en was er voor ieder van ons voldoende plaats om in zittende houding het lunchpakket tot zich te nemen. Via Weckenbach stapten we door het bos verder  richting Schirmeck waar rond kwart na drie in de namiddag een einde kwam aan het hoofdstuk van deze 6 daagse wandelweek. Bij deze hadden we ook de laatste bladzijde omgeslagen van het  laatste Nederlandstalige GR 5 handboekje.

Deze avond mochten de koks van dienst weer creatief omspringen met de restjes van de voorbije 2 dagen. Vooraf werd  met een glaasje cava geklonken op de goede afloop van de voorbije wandelweek waarbij  de onderlinge verstandhouding een groot pluspunt was. Ri, Ingrid, Mieke en Jeanine,(bijgestaan door Michel)  gingen met volle overtuiging aan de slag voor het laatste avondmaal. De met kruidenboter opgevulde champignon werd door iedereen (zelfs bij de aarzelende Maurice) goed gesmaakt evenals de groentensoep die de honger al voor een groot stuk deed stillen. De opgewarmde couscous en afgebakken worsten, ribbekens en kippenboutjes op een bedje van frisse sla maakten deel uit van het hoofdgerecht. Ingrid had tenslotte nog een vers gemaakt dessert in petto. Bij een heerlijke tas koffie serveerde ze een vers gebaken stuk mirabellentaart. Ondertussen  slaagde een terdege moegevlogen reisduif er in alle aandacht op te eisen.  Tegenover de vorige avonden was er  deze avond geen achtergrond muziek te horen. Reden hiervan was dat Ri later op de avond als dirigent het gorgelkoor (bestaande uit alle aanwezige tafelgenoten)in goede banen moest leiden  om al gorgelend het broeder Jacob lied ten berde te brengen. Na veel oefenen , schouderklopjes en smossen lukte het uiteindelijk  met veel gelach. Enkel de laatste “bom” van Jeanine v Thillo liet het afweten.

Zondag 5 juni 2011: Terugreis naar Berendrecht- Zandvliet.

De duif had het gisterenavond blijkbaar gezeliig gevonden met al dat gegorgel en was de vorige nacht blijven slapen. Op aanvraag werd bij het ontbijt de soep opgewarmd, klutste Cis de eieren in de pan en werden de laatste schijfjes kaas, hesp en nog van dat tot ons genomen. Nadien werden de potten, pannen, bestek en serviezen weer netjes verdeeld over de 3 keukens. De tafels,  die ons een ganse week van al dat lekker  eten had laten genieten, werden weer proper in de garage opgeborgen en de stoelen kregen terug een plaatsje onder het afdak.

Ondertussen was ook de huisbaas gearriveerd en kon Cis de centen afrekenen. Koffers werden terug ingepakt en  de lakens beneden verzameld. Nadat alles opgeruimd was en koffers en benodigdheden in de busjes gestapeld,  werden om iets na half elf de motoren van de busjes gestart.Terwijl  Jeanine en Michel met de motor via binnenwegen de terugreis aanvatten, reden de busjes via de autostrade  huiswaarts. In het Luxemburgse Capellen werd nog (goedkoop) bijgetankt en de sturen van de bolides  aan de andere chauffeurs overgedragen. Een parkeer –en rustplaats even verderop voor de picknick en een laatste tankbeurt in Waarloos waren de laatste tussenstops in een lange rit met nogal wat fileleed .

Met de nodige knuffels en kussen werd in de heimat terug afscheid van elkaar genomen en konden we met z’n allen terugblikken op een meer dan geslaagd “culinaire” wandelweek. Op naar de volgende. Tot september.

Brief van de Vakbondsorganisatie: De Boudliefs.

Volgt.

Met Maurice & Jeanine (wegdromend in een ander continent), Henny (revalidatie) en Ri (die geen verlof kon krijgen) in gedachten trok  de wandelgroep op 11november naar Nancy voor de laatste GR 5wandeltrip van dit jaar. In tegenstelling tot het thuisfront zouden we dit weekend een fris maar vrij droog wandel 4daagse beleven.

Om 8h vertrokken we onder ons vertrouwd Berendrechts brugske met één bus en de auto’s van Boud en Koen richting Frankrijk. Weinig verkeer die ochtend zou ons ruimschoots op tijd in Liverdun brengen waar die dag onze eerste tocht zou eindigen. Na discussie over de beste parkeerplaats werd op een open (winderige) plek in de buurt van het station ons  lunchpakket opgegeten. Met de nodige opgeslagen energie reden we even later richting Rosières en Haye waar we de definitieve aanloop zouden  nemen van het verlengd wandelweekend. Jeanine v Thillo had Chinouk goed ingepakt. (gelukkig niet vacuum getrokken) Had ze misschien schrik dat ons poppeke ziek ging worden? Tijdens deze eerste tocht deden we er 8 koude maar droge kilometers over om tot in Liverdun te geraken. Een blits bezoek doorheen het Gallo-Romeins dorpke leidde ons terug tot bij het station. De ontgoocheling was echter groot toen bleek dat op de dag  we de gesneuvelden wilden  herdenken, de café’s gesloten bleken te zijn. Dan maar richting Nancy gereden waar we na het uitpakken, bedden opmaken en douchen konden genieten van een lekker glaasje wijn in de pergola. Daar er in het jeugdherberg geen kok te bespeuren viel werd er s’avonds als eetgelegenheid geopteerd  voor de Buffalo Grill waar de foto’s bewijzen dat het er gezellig en lekker was.

Op vrijdag trokken Boud en Erik al vroeg de stad in om bij de plaatselijke Match de nodige bagetten aan te kopen. Om 8 uur werd er ontbeten en nadien het lunchpakket bereid met de bagetten en de verzorgde charcutterie, desserten en snoepjes, allemaal mooi bij elkaar gezocht door  Boud en Lief. Een geslaagd initiatief van dit lief koppel en zeker een groot applaus waard. Om 10h. stonden we  paraat in Liverdun voor het vertrek van onze 2de wandeldag. Gepakt en gezakt en met een streepje blauwe lucht verlieten we het dorpke  richting  bossen en velden. Een mooi met rosse bladeren bezaaide dalende bosweg leidde ons via de plaatselijke gendarmerie tot bij het centrum van Custines waar in het plaatselijke PMU café op de gezondheid van Linette werd gedronken. Na deze verdiende pauze kregen we   een redelijk lange beklimming voorgeschoteld, konden we tussendoor eventjes rusten en de nodige proviant naar binnen werken. Ondertussen begon het regenachtig te worden en werd het modderig gevoel onder onze wandelschoenen alleen maar groter. Mieke was stiekem fier dat er wat hemelnat naar beneden kwam zodat we ze in haar gloednieuwe pongo konden bewonderen. Ruimschoots binnen de vooropgestelde tijd kwamen we Blanzey binnen en wierpen nog een blik in de oude pastorie met haar  Romaanse kapel in de buurt van het eindpunt van onze vrijdagse wandeldag. Erik, die zijn passenteller bij had kon op de teller het aantal van 20850 stappen noteren die we die dag hadden gezet. Vrij gezond geleefd . Terug in de jeugdherberg werd de kou van ons lijf gespoeld met het warme water dat onregelmatig uit de doucheknop kwam. Fris en wel werd er een glasje wijn gedronken onder in de pergola  en werd via een sms’ke naar Henny overeeen gekomen bij Ali baba, een Marokaans restaurant, een culinaire avond te beleven. En dat was het ook. De dag kon niet mooier eindigen. Bewijzen hiervan zijn  wederom de foto’s.

Zaterdagochtend werd de Match weer opgezocht voor de aankoop van de bagetten, was iedereen op tijd paraat in de eetzaal en werden alle voorbereidingen voor de volgende wandeldag aangevat. Marleen, nog steeds last van haar knie, had wijzelijk besloten vandaag een snipperdag in te lassen om haar pijnlijke ledemaat een dag rust te gunnen.

Ondanks de onheilspellende berichtan vanuit België  waar overstromingen het weekend nieuws haalden, zouden wij vandaag fris maar droog onze tocht richting Nice kunnen verderzetten. Nadat de 2 auto’s geparkeerd werden op het eindpunt in Grémecy en het busje ons naar de startplaats had geloodsd vertrokken we  schuin omhoog via graswegen weer een mooie wandeltocht tegemoet. Eenmaal de gote  straat overgestoken, wachtte ons een lange beklimming. Enkele jagers (wel opzichtig met fluojasje)  lagen  een beetje verder op de loer om enig wild te kunnen schieten.  Tijdens de rustpauze kregen wij wel beertjes , aangeboden door Koen en Mieke. En die waren ook lekker.  Bij het binnenkomen van het dorpje Amance bracht een steile klim ons tot bij het oude kerkje met onafscheidelijke ceder. Het panoramisch zicht dat we op de top nabij de kerk te zien kregen deed ons wegdromen naar de Vogezen. In de verte konden we namelijk al een glimp opvangen van dit gebergte. Na de nodige kiekjes, energiedrankjes en koekjes ging de tocht via modderige wegen verder richting Etang de Brin, waarbij aan de vijver het lunchpakket werd aangesproken. In de namiddag liepen we verder door weiden en velden en konden we genieten van de lager gelegen pittoreske dorpjes. In Brin-sur-Seille wist de plaatselijke café baas wel iets van het GR 5 boekje van Maurice maar toch onvoldoende om het hem te kunnen teruggeven. In het cafeetje  trakteerde Erik  naar aanleiding van zijn nakende verjaardag. Het laatste stuk die dag verliep over een open verharde weg zodat de frisse wind toch wel vat ons op had. Uiteindelijk kwamen we beneden in de dode dorpje Grémecy toe waar de modderige schoenen werden afgeklopt tegen de muren van de kerk. Alhoewel een grotere afstand gewandeld dan de dag ervoor gaf de stappenteller deze keer 19381 stappen aan.  Later die avond, nadat we nog een stuk taart hadden gekregen in het jeugdherberg,  reden we de stad in op zoek naar een Italiaans restaurant.

Op een zaterdagavond zonder reservatie is het ook in Nancy moeilijk om voor 11 mensen een geschikt plaatsje te vinden. Maar als je honger hebt zijn alle Italianen goed, zelf eentje met baard en kleed ,met witte sokken en sandalen. Gelukkig hadden we in de vooravond in de jeugdherberg de nodige aperitieven kunnen drinken want onze kok  kookte en serveerde alcohol vrij. We werden dan ook overstelpt met flessen water en cola. Over het eten niets dan goed, de foto’s zullen het nogmaals bewijzen. Bij sommigen waren de pizza’s zelfs te groot. Voor     € 16,- de man/vrouw hadden we lekker en goedkoop gegeten.  Om de maaltijd  te laten zakken loodste Cis ons nog naar “Le place Stanislas” waar we  in avondverlichting konden genieten van een prachtig architectionisch binnenplein. De moeite waard om ooit nog eens terug te komen.

De zondagochtend bracht de nodige zonnestralen met zich mee wat alleen maar veel goeds kon betekenen.

Op ons ontbijtbord lag een verse croissant. Tevens had de Sint de brave mensen van de Bosschool die nacht niet vergeten en werd ons bord extra gevuld met chocolade. Tenslotte was Marleen weer topfit en zou de zondag weer vollop mee kunnen genieten van de mooie panorama’s. Nadat de valiezen ingepakt en terug in de bus en auto’s lagen , werd  na de gebruikelijke  groepsfoto’s afscheid genomen van de Jeugdherberg van Nancy. In Grémecy werd terug aangeknoopt met onze wandelroute. Een steile beklimming in het begin van de wandeling vergde wel enige inspanning maar boven kregen we dan toch weer een mooi idyllisch en panoramisch zicht van het achtergelaten dorp  cadeau. Om op tijd terug in Berendrecht te zijn werd de tocht vandaag met een 3tal kilometers ingekort.  De Gallo Romeinse villa die we onderweg zouden tegenkomen had zich voor ons goed verstopt. Een kilometer verderop bij grenspaal 96, werden de lunchpakketten aangesproken, de laatste snoepjes uitgedeeld en werd het nodige vocht tot ons genomen om de laatste 5 km van het wandelweekend aan te vatten. Aangekomen bij het Croix de l’homme sloegen we rechts af richting veldwegen die er vrij modderig bijlagen. In een slangbeweging bewoog elkeen  zich van het ene begaanbare stuk naar het andere. Uiteindelijk mochten we links afslaan en konden we de laatste lange klim van de dag aanvatten langs de rand van het bos. Boven werd er bij getankt en het zweet weggeveegd. Via een veldweg en struikgewas kwamen we uiteindelijk in een weide tercht waar Cis, gentleman als hij is, het vrouwenvolk een hand reikte om over  het beekje te geraken. Even later bereikten we uiteindelijk ons eindpunt in het dorrpje Salonnes waar de schoenen een eeerste poetsbeurt kregen. De auto’s brachten ons terug naar het busje en om 15h.15 eindigde dan ook deze 21 ste aflevering van dit mooie verhaal. Om 20h.00 werden de laatste wandelaars thuis afgezet en gingen sommigen nog een lekkers uit eten in Stabroek bij “Le Pipe”. Het was weer eens de moeite.

De aanloop naar het wandelweekend van september 2010 verliep anders dan gewoonlijk. Op het laatste moment had Henny de knoop doorgehakt om dan toch niet mee te gaan naar Metz. Een pijnlijke schouder stak haar wandelstokken in de wielen en diende ze forfait te geven. Eddy, last aan een van zijn knieën zou er ook niet bij zijn. Cis en Linette waren al een dagje eerder vertrokken en bezochten samen met Maurice en Jeanine  het nieuwe Centre de Pompidou in Metz. Omdat Koen en Marleen ook verkozen  met de wagen af te reizen hadden we aan één busje genoeg om de rest van de wandelaars naar de Jeugdherberg van Metz te loodsen.  Met 14 stoere wandelaars zouden we de volgende dagen weer met volle teugen gaan genieten van de mooie landschappen en het stukje geschiedenis dat we zouden passeren.

Vrijdag ochtend was het een en al nattigheid wat er uit de hemel kwam.  Maurice die zijn Gsm op de kamer vergeten was zorgde voor enig (het werd hem ook vergeven) onophoud zodat het half elf werd in de ochtend wanneer we onze eerste wandelstappen konden uitvoeren. De regen zorgde er wel voor dat we een kleurrijk gezelschap vormden. De rode, blauwe, groene en oranje pongo’s  moesten onze kleren en rugzakken zoveel mogelijk zien droog te houden.  Het hemelnat hield  het wandeltempo aan de lage kant. Marleen , die deze zomer nog een knie operatie had ondergaan,  zag een lange lijdensweg voor zich. Zou ze de  pijn van haar stramme knie  kunnen uithouden? Iets voor de middag, na 5 km gewandeld te hebben, kwamen we toe in het dorpje Bayonville sur Mad waar in de gemeenschappelijk wasplaats een droge rustplaats werd gevonden om ons lunchpakket op te eten. Cis had al in de gaten dat we die avond laat zouden binnenkomen.  Kort na de hervatting van de wandeling werd er beslist dat hij samen met Maurice en Boud een versnelling hoger zouden gaan wandelen om bij aankomst die dag onmiddellijk de bus te gaan ophalen zodat er weinig of geen tijd kon verloren gaan en we tijdig in het jeugdherberg zouden toekomen die avond. De rest van de groep bleef zo goed als mogelijk samen al kreeg Marleen het steeds moeilijker. In Pagny sur Moselle  voelde ze dat het niet meer ging en nam dan ook afscheid  bij het Mariabeeld om vervolgens in het stadje op zoek te gaan naar een vervoermiddel om haar veilig terug naar de jeugdherberg te brengen. De rest wandelde verder door de regen die in hoeveelheid had afgenomen. Een trappenweg in Prény bracht ons enige tijd later tot bij een voormalige burcht waar de noten voor het rapen lagen. De laatste 11km van de dag  werden in drogere omstandigheden afgelegd.  Rond kwart voor zes die avond bereikte ook de 2^de groep de eindmeet in Vilcey sur Trey. Lang moesten we niet wachten want nog  geen tien minuten later waren de chauffeurs ter plaatse om ons terug naar de jeugdherberg te brengen waar Marleen volledig uitgerust het verhaal van haar terugreis uit de doeken deed. Iedereen was blijkbaar toch nog fit genoeg om alle modder van de broeken en schoenen te wassen en te genieten van een lekkere warme douche.

De frieten met saté waren later die avond wel gekomen samen met al dat andere lekkers dat de kok uit zijn hoed had getoverd. Achteraf werd er nog verder nagekaart over de voorbije dag  en werden reeds plannen gemaakt voor de weekuitstappen die ons het volgende jaar te wachten staan.

Zaterdag waren de weergoden ons beter gezind. Grijs en kouder dan de vorige dag maar vooral droog  zouden de weersomstandigheden zijn waarmee we die dag te maken zouden krijgen. Voor de start van de zaterdag wandeling werd oud chiroleider Boud ter orde geroepen om Cis zijn blaar te verzorgen. Marleen die nog last had van haar knie nam verstandig een dagje rust en zou samen met Koen van de gelegenheid gebruik maken om ook een kijkje te gaan nemen in het Centre de Pompidou.

De volgende wandeluren zouden ons herinneren aan de rumoerige geschiedenis van de streek. Tussen het kreupelhout zagen we naast loopgraven een wirwar van verroest ijzer en prikkeldraad, restanten van de eerste wereldoorlog.  Als herinnering hiervan kregen we het standbeeld Croix des Carmen te zien en een  beetje verderop  een groot soldatenkerkhof.  In Monteauville kregen we zelfs het gezelschap van een nazomers zonnetje. Bij een paar rustbanken werden de met ham belegde bagetten  verorberd. Vervolgens dienden  we een saaie wandelweg te volgen van zo’n 6 km lang  en bracht  een dreef verderop , omgeven met  kleurrijke  rode en zwarte bessen ,ons tot bij het dorpje Namey.   Lief van Boud had ondertussen ook last gekregen  van haar darmstelsel wat niet plezant was natuurlijk. Verder afdalend kwamen we via een brugje over de Esch in St. Jean terecht om tenslotte ons wandelparcours van die dag te eindigen in Martincourt.

Omdat we royaal op tijd binnen waren, was er tijd over om een ergens in de buurt een welverdiend pintje te gaan drinken.  In het  café van Juf. Ingrid werd    gedronken op de verjaardag van Jeanine vT en op het huwelijk van dochter Ellen. Hiep hiep hoera! De kok had ons die avond weer goed verwend met aardappelschijven, gebraad, champignons   en spek met bonen. Dit alles geserveerd met rode wijn. We waanden ons als God in Frankrijk. Lief , nog niet volledig hersteld was  bij aankomst in de jeugdherberg  na het douchen

onmiddellijk onder de wol gekropen.  Gezelschap met de vele  Duitsers zorgden wel voor enig rumoer . Na het eten werd er bij een glaasje wijn of bier nog fel gediscussieerd over onder andere het busverkeer in ons district.  De nacht bracht rust over ons heen.

De volgende morgen werden de lakens verzameld, werd een laatste keer het ontbijt genomen in Metz , en trokken nadat de koffers ingeladen waren  naar de startplaats in Martincourt alwaar na het maken van de groepsfoto de laatste wandeldag van dit weekend werd aangevat. Omdat de tocht vandaag herleid werd tot een 12tal kilometer was Marleen  terug van de partij. Ook Lief van Boud was goed hersteld en dus waren we weer voltallig.  Vele oldtimers passeerden ons maar het geitje  kreeg van onze groep wel de meeste aandacht. Verderop naar links liepen via een acrobatisch toegangetje  steil de bossen in. Een spiraalvormige boom gaf wat verposing  om nadien terug  in steile opgang onze tocht verder te zetten. Net voorbij  Rogéville werd halt gehouden in het bos voor de gebruikelijke picknick. We konden het rustig aandoen want slechts drie kilometer wandelen restten ons van de eindstreep. Een laatste keer werden de snoepjes bovengehaald en verdeeld en trokken we richting Rosières en Haye, het eindpunt. We namen afscheid van Koen en Marleen  die de 3 andere chauffeurs terug naar de auto’s zouden brengen. De rest kon in afwachting nog genieten van de plaatselijke rommelmarkt. Een geslaagd weekend zat er weeral op. Nice is een beetje korter bij gekomen. Nu op naar Nancy waar we in november een nieuw avontuur zullen gaan beleven.

Met dank aan Cis&Linette, Maurice & Jeanine, Ri & Ingrid, Jeanine vT, Mieke, Boud & Lief, Koen & Marleen, Erik en Lieve.

10 jaar na het organiseren  van ons laatste bosschoolfeest liep (bijna) iedereen er op vrijdag 21 mei afgetraind bij om het Pinksterweekend al wandelend door te brengen. Met deze keer Renault busjes en traditiegetrouw 2 ploegen tekende, behalve Koen en Marleen, iedereen op vrijdagavond present in het Auberge de Jeunesse  aan de rand van de stad te Metz. Marleen en Koen zouden een dagje later komen. Het eerste groepje had er al een  verkenningstochtje en daarbij horend eetfestijn aan de stad opzitten wanneer om half elf de anderen met veel kussen begroet werden. Verdeeld in 6 bedden per kamer werden de lakens over de matrassen uitgestreken en kon de eerste nacht worden ingegaan.

Onder een stralende zon liep voor de meesten om kwart na zeven de wekker af, werd in de met beschilderde muren   gezellige eetzaal een sobere maaltijd (de vasten was toch al lang voorbij!!) genomen, deelde Boud de route en info uit en kon na ontvangst van het lunchpakket richting Rombas gereden worden om de eerste kilometers van dit weekend aan te vangen.

Tussen de met bloeiende daslookplantjes omgeven bosweg verlieten we La buvette Le Col Vert met haar speeltuinen,visvijvers en werkloze klimmuur en werd onder een opwarmende zon richting Fond Saint Martin gewandeld. Steile hellingen zorgden voor de eerste zweetdruppels maar beloonden ons wel met mooie uitzichten. Aan de top konden we dan nog eens de metalen “tour de Drince” beklimmen met bovenaan een mooi uitzicht over Rombas. Mieke mocht met haar rugzak en stokken verdiend op de foto. De wandelwegen in het bos bracht ons de  nodige koeling? Een klein slangetje ontsanapte ternauwernood aan de dodelijke voetstapen van Lieve en verdween pijlsnel als een adder onder het gras. Sluwe  Ri deed Lieve de verkeerde richting op lopen. Reden genoeg om op onze hoede te zijn. s’Middags werd het lunchpakket (deze keer geen verse salade), baget met ham en tomaat met smaak opgegeten.

Zwaluwen vlogen op en af om hun jongen de voederen en een zwerm bijen waren haastig op zoek naar een rustplaats. Tussen de koolzaadvelden door liepen we verder om uiteindelijk in Saulny te eindigen waar bij een van de vele openbare wasplaatsen Jeanine vT door wie anders dan Ri getrakteerd werd op een koude douche. Revanche bleef dan ook niet lang uit.

s’Avonds na het douchen werd aan de oevers van de Moezel een aperitief genomen. Het avondeten mocht er zijn met gevinegreerde tomaten, rijst met kipstukjes in een romige saus, kaastussendoortje en met verse aardbeien als dessert.  Na het eten haalde Jeanine G het meegebrachte kubb spel te voorschijn, werden de blokken uitgesteld, de ploegen verdeeld en kon een avondje oorlog gespeeld worden. Ondertussen waren ook Marleen en Koen met enige vertraging gearriveerd. Dit lag niet aan de files maar aan vergeten wandelschoenen wat een extra ritje Zaventem Antwerpen Zaventem opleverde. Bij het donker worden was de koning nog niet gevallen en was er geen winnaar. Nochthans een leuk spelleke aan de commentaren te horen van vooral Ingrid, Linette en Boud.

Zondag trokken we voor een 22tal kilometer terug de Franse paden op richting Rongeville. Een omleiding in Plappeville zou er voor zorgen dat we die dag toch een 25km in de benen zouden hebben wat voor een bergtocht toch veel is.  Mooie uitzichten, veel zon,  mooie tuinen en vele kerkjes waren troef vandaag. Na een zoveelste steile klim werden we  getracteerd met een panoramisch zicht van de stad Metz met haar kathedraal en glinsterende “Centre de Pompidou”

In Plappeville, een oud en beschermd historisch stadje werd van de normale route afgeweken en ging de wandeltocht verder via niet zo leuke verharde wegen. Langs het water werd op de middag halt gehouden voor de lunch. De Moezel met haar zwanenfamilie zou ons later nog eventjes gezelschap houden. Verderop werden we opnieuw vergast  op een steile helling die ons zou leiden naar een typisch frans binnenpleintje. Als dank kregen we van Koen muisjes. Jeanine stak in het (zoveelste) nabijgelegen kerkje nog een kaarsje aan met de vraag naar mooi weer op 5 juni??

Na het opfrissen in een nabij gelegen openbare wasplaats wandelden we voor de laatste kilometers verder zonder ook maar één café tegen te komen. Een laatste klimmende zandweg bracht ons  via  het oude Romeins aquaduct naar onze eindbestemming van die dag. Het lang zoeken naar de auto van Koen, die de chauffeurs naar hun busje moest brengen zorgde er uiteindelijk voor dat we pas om half acht die avond aan tafel konden gaan. Deze keer met sla  en quiche als voorgerecht en met  een kippebil en  een heerlijke gebakken patat in de schil was de vermoeidheid vlug vergeten en kregen we met een berlinerbol (of hoe heet zoiets) er een lekker dessert bovenop. Na de  kleine vergadering over de wandelplannen van het volgend jaar en werkverdeling van het tappen tijdens het Open tuin en vijverweekend van 12&13 juni  trokken we s’avonds nog met de niet vermoeide jongens en meisjes naar de binnenstad waar Marleen trakteerde op haar verjaardag. De mooi verlichte kathedraal en opvallende loodramen vielen in de smaak. Om middernacht gingen in de slaapkamers de laatste lichten uit.

Maandag 24 mei was iedereen al vroeg wakker, werden de bedden afgetrokken, gingen we voor een laatste keer naar de eetzaal voor le petit déjeuner  en konden we  onder een stralende zon van start gaan voor de laatste kilometers van dit prachtig weekend. Een kleine 13 km stonden vandaag op het programma. Nadat alle koffers  waren ingeladen en de nodige betalingen vereffend werden, reden we onze 15 mannen en vrouwen richting Rongeville. Een steile beklimming liet natuurlijk niet lang op zich wachten. In Croix Saint Clement ging Jeanine vT door de knieen voor de een of andere reden. Deze voorjaarswandeling had ook zeker zijn charmes met al die jonge bloesems, kleurige voorjaarsbloemen, vers gras en frisgroene bladeren.Boswegen en mooie landschapswegen volgen elkaar op met hier en daar opvallende koolzaadvelden.

Voorbij Gorze bijna op het einde van de laatste steile heling van de dag werd de eetzak bovengehaald en liet de baget met tonijn en ei ons wel gesmaken. Een uutje later  arriveerden we bij het natuurreservaat van Arnaville waar van Koen en Marleen en Mieke afscheid werd genomen. Terwijl Boud,Lief, Ri Ingrid en Hennie de kortste weg naar Antwerpen kozen; maakten  Cis met Linette, Jeanine en Maurice, Erik en Lieve en Jeanine vT nog een ommetje  naar het nieuwe indrukwekkende “Centre Pompidou” van Metz.   Moe maar voldaan kwam iedereen die avond weer in eigen nestje terecht. Tekst en foto’s zouden weer voor de herinnering zorgen en laten zien dat er een hechte band is ontstaan tussen de Bosschoolvrienden.

groepsfoto in Fontoy

Frankrijk en vettig

Donderdag 17 maart trokken we niet alleen met de bus naar Frankrijk maar werd de late shift door Lief van Boud met de auto naar Thionville geloodst Boud zelf, die in Parijs  een Europese ondernemingsraad had bijgewoond van TOTAL(brengt dit sponsorgeld op?) kwam per trein aan in het plaatselijk station dat vlakbij onze verblijfplaats gelokaliseerd was. Op vrijdag avond zouden Ri en Ingrid met eigen vervoer de groep vervoegen.

Donderdag om 19h.00 werden we ingeschreven in het oude maar wel redelijk propere jeugdherberg, genoemd naar de legendarische Salvador Allende. De onfrisse geur in de gang liet wel de wensen over. Met Cis, Linette, Maurice, Jeanine, jeanine vT  (met een kleine v voor degenen die het nog niet zouden weten), Eddy (onze chauffeur van dienst), Erik en Lieve trokken we na het uitpakken en het installeren de binnenstad in voor een hapje in een Turks restaurantje. De guinness en de andere godvruchtige dranken lieten zich achteraf in het Iers cafeetje een beetje verderop goed smaken. Later die avond verwelkomden we Boud en vervolgens Lief die Mieke en de jonge Hennie (pas 40 geworden)  had meegebracht.

Vrijdag tijdens het sobere ontbijt (enkel brood met jam en choco) werden de vaders in de bloemen (das) gezet omdat het vandaag 19 maart, dus vaderdag was. Enkele dames hadden zich hierover ontfermd en een mooie roodwitte cravatte in elkaar geknutseld. Alweer een mooie souvenier voor de vriendschapsbanden  die ondertussen bij  de Bosschoolvrienden zijn ontstaan.  Om 9h. stond iedereen aan de bus,  klaar om richting Buddersberg te rijden waar de eerste kilometers op het programma stonden. Met een stijle klim vlogen we  er direct in. De zon die al vroeg van de partij was zou ons de hele wandeling gezelschap houden. Vandaag zouden we definitief Frankrijk betreden. Na de wandeling doorheen het grote natuurpark Haard bereikten we na een paar uur de Franse grens. We troffen onze vertrouwde roodwitte streepjes terug aan op de bomen en werden verwelkomd door de Vogezenclub die zich ontfermen voor het onderhud van de roodwitte wandelwegen verderop. En zoals verwacht bracht Boud een verslag uit van al dat moois dat we in Luxemburg hadden mogen beleven. De tekst zal hieronder worden aangeplakt. Uitgestrekte landschappen waren het volgende uur onze metgezellen. De storm die een paar weken eerder  vooral Frankrijk had aangedaan had ook deze streek niet vergeten. Na de  lunchpauze met een hartelijke aardappelsalade zouden de omgewaaide bomen ons zodanig van koers doen veranderen dat we eventjes de weg kwijt waren. Met de zon als compas en de geur van Eddy die een beetje verderop lag te zonnen  bij een tot magazijn omgebouwde treinwagon,  werd oostelijke richting gebounkd om alzo opnieuw het juiste wandeltraject te bereiken.Na het dorpje Molvange met haar oude watermolen bereikten we door bos en velden in Escherange de kapel van  de Notre Dame du Chêne waar naar gewoonte de nodige snoepjes (deze keer door Mieke) aan het Mariabeeld werden geofferd. Uiteindelijk bereikten we die namiddag ons eindpunt bij het bois de la côte, reden we terug naar de jeugdherberg waar al het stof en zweet werd weggewassen. In afwachting van het avondeten werd in het park voor het “Auberge de la jeunesse” verbroederd met wijn en nootjes. Boud die eerder die dag ons met een toespraak uit Luxemburg had verrast, had nu met Luxemburgse wijn met onze foto erop weer een verrassing van formaat voor ons allemaal klaarstaan in de inkeping. Een rat die in de buurt was zag maar kreeg niets. Het avondeten was op zijn frans met aardappelen, kip en boontjes. Tijdens de donkere avonduren trokken we terug de binnenstad in voor wat vertier en wachtend op de komst van Ri en Ingrid die in aantocht waren.

De voorbije nacht had het goed geregend, bleef de zon achterwege en waren de weerspellingen voor de volgende uren ons niet goedgezind.

Na het gebruikelijke ontbijt, ontvangst van het lunchpakket (deze keer met een rijst/tonijnsalade) en de rit naar de beginplaats, trokken we op zaterdag om 9h45  al wandelend richting Algrange. De wandelwegen waren nat en op vele plaatsen vrij vettig. Gelukkig bleef het schoeisel niet steken  in het land van de rode aarde. De regen bleef niet achter en dus werden de pongo’s bovengehaald wat  de groep in een kleurrijk geheel deed veranderen. Eenmaal de drassige wegen achter ons gelaten passeerden we  een Mariagrot, ontstaan uit een verlaten mijngang. Lotharingen, de streek waar we nu waren deed ons via de vele mijngangen en treintjes/wagonnetjes er aan herinneren dat er in deze streek veel aan ijzer ontginningen werd gedaan. Voorbij de grot passeerden we Algrange en trokken verder het bos in om een ideale rustplaats te zoeken  voor onze welverdiende lunch. Om 13h. werd bij een aantal omgevallen (en reeds in verre staat van ontbinding) bomen halt gehouden. Onze lunchpauze was snel voorbij toen de hemelsluizen weer tonnen water naar beneden lieten stromen. Alles snel ingepakt en als kleurige kabouters verlieten we  onze stopplaats om  door de regen het bos te verlaten en doorheen de veldwegen onze pletsende wandeltocht verder te zetten. Ondertussen had Eddy ons langs de kant van de weg een blitsbezoek gebracht en zou ons verderop in het dorpje terug ontmoeten. In Fontoy werd in de plaatselijke bushalte terug wat energie naar binnengespeeld, werd de groepsfoto genomen en  al klimmend de wandeling verder gezet. Boven aan de top bij een kapel kregen we een mooi overzicht  van het dorpje. De regenwolken hadden zich ondertussen verplaatst naar andere regionen en werd de tocht verder gezet richting Neufchef. Daar aangkomen werd een deel van de wandelaars met de bus naar Boud’s auto vervoerd en trokken de anderen naar het plaatselijk café een beetje verder om de hoek.

Om19h waren we weer allemaal verenigd rond de eettafel waar de menu van aardappelen met hesp en kaassaus niet door iedereen gesmaakt werd. Die avond werd in het salon nog gezellig nagekaart over de voorbije dag samen met een andere bewoner die zch bezighield met 1000 keren het hetzelfde filmfragment van een of andere soap te bekijken waarvan hij beweerde dat de schone zijn lief was. Hij moet  die nacht zeker goed geslapen hebben.

De volgende ochtend waren de kleren droog, de schoenen nog met aarde besmeurd maar bracht de ochtendzon toch gezelligheid de kamers binnen. Alle koffers werden terug gepakt, de lakens naar beneden gebracht, een laatste keer het onbijt genomen om dan tegen 9h. met z’n allen terug paraat te staan om de laatste kilometers van dit  weekend aan te vatten. Met het busje en de auto’s van Boud en Ri vertrokken we naar Neufchef waar  de plaats aan de kerk voldoende parkeergelegenheid bood. Nadat alle schoenen waren vastgebonden zegden we de muurschildering en Eddy vaarwel en wandelden we links verder een mooie en gezellige dag tegemoet. De zon verdween wel achter de wolken en regen kwam nu en dan wel eens opzetten. Maar dat deerde ons niet en vrolijk als we zijn marcheerden we lustig verder het bos in tussen al die jonge beuken met hun geelbruine fladderende blaadjes van het vorige jaar. In Rosselange waren we eventjes in 2 groepen gesplitst (blijkbaar 2 verschilende routes??) en hielden we even verder op halt bij een plaatselijk café waarbij het aantal pintjes het moesten afleggen tegen de chocomelk. Ietwat verderop net voorbij de brug nodigden een aantal zitbanken ons uit voor de lunchpauze. De kokkin van de jeugdherberg had ons vandaag een pastasalade bereid met hesp en mais. Lief van Boud werd al mee verliefd op de 2 mannen die op de hoek met hun fiets aan het surplacen waren. Een kwestie van haar warm te houden want een kille wind kreeg de bovenhand en deed ons wat sneller dooreten. Algoed dat even later de zon er terug doorkwam. Met een goed tempo werden de laatste kilometers van de dag weggestapt om rond 15h.00 toe te komen in Rombas bij het parc de Loisiers. Hier werd afscheid genomen van de mensen die met de auto terug richting Berendrecht/Zandvliet trokken. De achterblijvers gingen op verkenning naar s’werelds grootste klimmuur die tot nader order niet meer mag beklommen worden. Nadat het Eddy met busje terugkeerde konden ook zij de terugweg naar België aanvatten.

S’avonds kwamen degenen die afgeproken hadden nog samen in de Leeuw van Vlaanderen en werden aan Koen en Marleen, die er dit wandelweekend niet konden bijzijn, de nodige verhalen overgedragen. Op naar het weekend van mei.

Het afscheid van Luxemburger door Boud Jongenelen

Het wel en wee van de GR5 wandelaars in Luxemburg

Wist je dat…………………

Boud en Lief zorgden voor een speech “ het afscheid van België”

We ‘s morgens al cava dronken

Henny voor de gele bollen zorgde

Ze 40 is geworden maar nog altijd de jongste blijft

Marleen haar voet terug een mooi babyvelletje heeft gekregen

Ze ook denkt van eens te stoppen met roken nu al die bergen er aan komen

Haar knie het blijft doen ondanks het af en toe manken

Een kalfje dacht dat ons Jeanine een speen was.

De maretakken graag gezien werden door Linette en ons Jeanine

Ons Jeanine in Amerika geweest is en daar haar kleindochter vertroeteld heeft

Cis nog eens gaat zorgen dat Linette terug schouderpijn heeft zodat hij bij de vrouwen kan …

Hij ook nieuw bottinnen heeft

Dat ze toch wat last geven aan zijn pees van achille

Mieke bomma is geworden

Ze ook een trouw achter de rug heeft

Ze allerlei propere niet vieze dingen uit haar rugzak tovert

Er nu ondertussen drie bomma’s en ene bompa onder de wandelaars zijn.

Lief en Erik ongelofelijke salto mortales kunnen maken op een picknickbank.

Dat Lief dat zeker nog eens wil overdoen maar dan in  omgekeerde richting

Rie en Ingrid er nu ook bij zijn

Ingrid voor de nodige voetverzorging kan instaan en Rie kan zorgen voor blusafkoeling

Eddy onze privéchauffeur is en dat hij dat prima doet

Boud serieus snurkt

Niemand dan ook bij hem wil slapen behalve Lief natuurlijk.

De afstanden soms wat langer waren dan gepland

Jeanine Van Thillo soms vreselijk wild kan zijn

Er prachtige jeugdherbergen zijn in Luxemburg

Dat Koen en Maurice alles afweten van in de bomen klimmen

Sommige hun slaapplaats gebruiken als etalage

De ene onderbroek niet dezelfde is als de andere

Maurice 3 muizen offerde aan één of andere dode krijger

Er veel Portugezen zijn in Luxemburg of waren het Portugese cafés

Fredel afgehaakt heeft, zou Nico daar soms voor iets tussen zitten ?

We vorige keer vers fruit uit blik hebben gekregen volgens Erik

Cis uitgeroepen is tot strandjanet van het jaar omdat hij zijn benen insmeert. Zou hij ze ook stiekem scheren?

Sommige ook in Duitsland zijn geweest, terwijl ze daar helemaal niet moesten zijn

Er op een middag een tent voor ons klaarstond om te eten

Dat er daar ook een toilet voorzien was,

Dat Koen nog steeds wacht op den brouwer

Chinouk meer kilometers heeft gedaan in Luxemburg dan Henny

Er onderweg gratis fitnessoefeningen waren dankzij de storm

Koen duiventemmer als bijberoep heeft

We soms blij waren dat we ons busje zagen staan

Jeanine van Thillo weet waarvoor het schuin stappen dient

Maurice aan speologie doet

Dat andere daar iets te breed voor zijn

Erik een voorliefde heeft voor Jezussen en Maria’s

Er iemand steeds zijn fluit bij heeft

Dat kaas, hesp en saucis ons favoriet lunchpakket is

Koffie bruin is volgens Nederlanders in Beaufort

we nu eindelijk definitief Frankrijk binnen wandelen

Goede reis en tot in Nice.

Sierlijke landschappen en 591 trappen!

We zijn ondertussen in het jaar 2010 aanbeland en nog steeds onderweg naar Nice. Op 23 januari trokken we met 13 vrolijke mensen naar Luxemburg om onze 17^de etappe aan te vangen  bestaande uit een 3 daagse wandeling die in Ehnen zou beginnen en eindigen in Budersberg.

Met de vroege bus trokken we met Maurice, Jeanine, Erik, Lieve, Jeanine Vth , Mieke, Cis en Linette op  vrijdag  richting de mooie jeugdherberg in Remerschen (LU). Na ons lekker visschoteltje in het plaatselijk restaurant met haar schuine glazen mochten we ook de 2^de groep verwelkomen met Boud en Lief, Koen en Marleen en ons allerjongste Hennie  en was de reunie compleet. Er werden nog late nieuwjaarszoenen uitgewisseld bij een fris pilsje of wijn en vervolgens   de lijnen uitgestippeld voor de wandeling van zaterdag.

Het ontbijt was lekker, de lunchpakketten werden gemaakt en weg waren we richting Ehnen om de eerste kilometers van het wandelweekend aan te vangen. Het was koud maar droog die eerste wandeldag. Met een steile beklimming namen we al vlug afstand van Ehnen en liepen we praktisch de hele dag verder  langs de Moesel doorheen vele wijngaarden. Een mooi plekje met vooral bouwvallige zitbanken zorgden voor de middagpauze. Erik en Lieve die met hun klikken en klakken van de (rotte) bank vielen hadden het geweten tot groot jolijt van de anderen. Om erger te voorkomen staken Boud en Lief hun GR5 kaarsjes aan.  In de namiddag stond ons op het einde nog een daling van 591 trappen te wachten. Veel natte klei zorgde nog voor ellende gedurende de laatste meters richting bus. Nadat  Cis en Boud terug waren van het wegbrengen van de ene bus naar de eindbestemming van de volgende dag konden we om 19h.00 aan tafel voor een heerlijke maaltijd. Soep, bereide zalm met aardappelen en als dessert een ijsje waren de ingredienten van de menu. Nadien werd bij een glaasje wijn nog gebabbeld over de voorbije dag. Moe maar tevreden lag  bijna iedereen op tijd in bed.

Zondag waren we al om 9h15 gepakt en gezakt begonnen aan de 2^de etappe. Het gele rechthoekje dat ons tientalle kilometers de weg had gewezen zou vandaag weer plaats moeten maken voor ons geel bolleke (bij punt 37). Vanaf dit punt lieten we ook de Moesel met haar wijngaarden achter ons en zouden  de uitgestrekte landbouwakkers en weiden het landschap sieren. Droog maar koud konden we ons al wandelend warm houden. Regelmatig kregen we zwarte muizen en ander  snoepgoed voorgeschoteld en werd er op korte tijd heel wat kilometers afgewandeld. De wandelroute week ook af van het plan beschreven in het boekje.We zouden op zondag ongeveer een 25km  lang traject hebben afgelegd. Voor niemand geen probleem. Zelfs Marleen met haar zere knie hield het goed vol. Reeds vandaag na de  de doortocht in het kuuroordstadje Mondorf, passeerden we al eventjes de Franse grens. Een goed gevoel. Na de middagpauze trokken we via een steile helling (de zoveelste kerk statie) richting  de kapel van Castel waar een eeuwenoude Palestijnse  acacia er triesteloos bij stond.  Op een nog redelijk uur kwamen we toe in Hellange waar de bus een beetje voorbij de kerk op veilige plaats geparkeerd stond. We hadden zeker een lekker bierke  verdiend. Ondertussen dwarrelden de eerste sneeuwvlokjes uit de lucht. In het café met een Portugese uitbater werd er gedronken op de verjaardag van Cis en op het verloren weddenschap van Marleen die Koen niet kon overtroefen met de uitgestippelde reisroute van Antwerpen naar Luxemburg.

Na  de opfrissing werd ons die avond  aardappelsoep en spaghetti voorgeschoteld met vers fruit uit een blik als toetje. In glazen kamer boven werd nog menig wijntje gedronken tot slapenstijd.

Maandagochtend werden de koffers weer ingepakt en trokken we er weer op uitDoor de overvloedige sneeuwval van vorige nacht was het landschap in een wit tapijt gehuld. Via verchillende tunnels brachten de bussen ons naar de vertrekplaats. Vandaag stonden er slechts  15 km wandelgenot op het programma. Cis schudde onderweg wel eens aan de boom wat voor de nodige afkoeling en hilariteit bij sommige dames zou zorgen.  Om half twaalf  passeerden we een stoere boshut en werd hiervan gretig gebruikt gemaakt om ons middagmaal te nuttigen. Na de nodige rustpauze trokken we verder het besneeuwde landschap door om dan tegen 14h. onze eindebestemming van dit wandelweekend te bereiken. Als afscheid werd in een plaatselijk Luxemburgs/Portugees cafeeke nog wat  gedronken. Om 19h die dag hadden Cis en Boud/Koen ons weer veilig naar de thuisbasis geloodsd waarvoor onze welgemeende dank. Op naar de volgende etappe in maart!

Met 2 nieuwe globetrotters (Rie en Ingrid) en de herrezen Friedl vertrokken we op vrijdag 20/11 met 17 wandelaars richting Moezel in Luxemburg.In de  grote en recent gebouwde jeugdherberg net buiten het centrum van Echternach, werden onze koffers uitgeladen en was de reunie met alle deelnemers om 22h.00 een feit.

Zaterdag ochtend na het ontbijt bracht Eddy, de  chauffeur van dienst ons tot aan het station van Echternach waar de eerste tocht van het weekend van start zou gaan. De gele pompommekes die  tot nu toe ons de weg wezen doorheen het Luxemburgse landschap werden prompt vervangen door een geel rechthoekje. Met een cultureel oog werden de oude gebouwen (het gerechtsgebouw, het raadhuis en de oude Abdij) gepasseerd en liepen we via  de Sauer  verder de natuur in. Een steile beklimming afgewisseld met door  mos groengekleurde rotsen tijdens de afdaling , zou een mooie wandeling voor de rest van de dag verraden. Het viel wel op dat Ingrid met haar botten erg gezwind haar passen vond in het herfstlandschap. In Rosport passeerden we  de woonplaats van  de uitvinder van de Tudoraccu’s en waar de bijkes nog weelderig in de boom hingen. In Girstenklaus nabij het oude kerkje liepen we Eddy tegen het lijf. Verderop in Born vonden sommigen het wel eens tijd om het beloofde cafeeke op te zoeken. In café de Commerce werd dan ook een pintje gedronken.  Na de lunchpauze in de bossen trokken we verder richting Moersdorf. Mooie boswegen wisselden elkaar af. Bij het zien van Jagers vertelde Jeanine VTh ons dat ze soms ook wild was? De jagers hadden het blijkbaar niet begrepen. De stenen in de beken lagen net goed genoeg om ons een doorgang te verschaffen. En anders was er Cis nog die, daar waar nodig een handje hielp bij het oversteken. Het huis met nr. 15 werd door de meesten net gemist aan de aankomst. Een plaatselijk hotelleke in Moersdorf zorgde voor de nodige dranken. Bij aankomst in het jeugdherberg bracht Cis en Linette ons in herinnering dat we vandaag de grens van 500 km overschreden hadden. Dat werd natuurlijk met Champagne en een rood wit lint gevierd. Hiephiep hoera!! De kippevleugeltjes met frieten achteraf maakten het feestfestijn  compleet. Na het eten werd er bij een wijntje nog wat nagepraat over de voorbije dag in het gastenzaaltje vlakbij de slaapkamers. Een groep jonge meiden die de klimmuur wilden bedwingen trokken evenwel de aandacht. Om 23h.00 waren de meesten van ons naar dromenland

Zondagochtend nadat Boud een kroontje op zijn hoofd kreeg gezet  (hij is ondertussen 54 lentes jong) vertrok de wandeling  terug in Moersdorf tot in Grevenmacher, zouden we de Sûre vaarwel zeggen en onze weg verder zetten langs de Moezel. Vanaf nu zouden de wijngaarden ons blijven vergezellen tot  maandagavond als we in Ehnen zouden aankomen.

Net voorbij het centrum van Merdert moesten s’middags afscheid nemen van Ri en Friedl die op maandag geen verlof konden krijgen. Slechte bazen, hé. Terwijl Eddy onze 2 wandelvennooten naar het station van Luxemburg bracht, trok de rest van de groep verder om even later in een boomgaard met maretakken onze broodjes te verobberen. Met behulp van Maurice en Koen die als een aap in de bomen klom werden menige gelukstakkenafgeknapt  en meegenomen.

Tijdens het namiddagzonnetje werd de wandeling rustig verder gezet, passeerden we de daling met de 100 trappen en  liepen   via bospaadjes en andere wegen het dorpje Wasserbillig binnen. In Manterbach bij de bekende dolmen, offerde Maurice met ieders goedkeuring 3 muizen boven op het graf van de Gallische krijger. De wandeling eindigde die dag in Grevenmacher in een  plaatselijk café waar naast bier en wijn onder andere ook fuersteinzolat werd verkocht.  Boud trakteerde er eentje op zijn verjaardag en nadien zat de sfeer er goed in.  Die avond geen champagne bij aankomst in de jeugdherberg maar wel een lekkere Spaghetti bolognaise.  Ondertussen had ook de hemel haar regensluizen opengezet wat niet veel goeds zou betekenen voor de volgende dag. Na de les over Geoxen  en ander (goed) schoeisel  werd op tijd het licht gedoofd en lag iedereen de zondagavond  op een normaal uur in bed.

De volgende ochtend begon grijs en met een redelijk koude wind. Om 8h30 was iedereen paraat om de  laatste tocht van het verlengd weekend aan te vatten. De koffers werden ingeladen, de seutel van de busjes omgedraaid en weg waren we richting Grevenmacher. Met regenjas en goed ingepakte rugzakken vertrokken we met lichte regenval terug doorheen  het centrum  om via een steile helling de kruiskapel te bereiken. Een beetje verder op een hoog punt kregen we nog een mooi  zicht over het stadje dat we eerder die morgen hadden verlaten. Van dan af liet de regen ons niet meer los en zat er niets ander op dan kilometers te vreten tot de aankomst. Gelukkig kwamen we op de middag nog een overdekte rustplaats tegen zodat onze boterhammen droogjes konden worden opgegeten. Om half drie in de namiddag bereikten doorweekt ons eindpunt in Ehnen. Op de parking werden terug droge kleren aangetrokken en werd het cafeetje van de dag ervoor terug opgezocht. Erik en Ingrid (en Ri zou in december nog verjaren) waren nu de jarigen die trakteerden en uit erkentelijkheid kwam de bazin ook nog af met lekker rozijnenbrood en droge ham. De aanhoudende regen tijdens de terugreis maakten het de chauffeurs niet gemakkelijk. Maar ons wandelweekend  was weer een groot succes. Met dank aan Boud en Lief; Cis en Linette; Koen en Marleen; Ri en Ingrid; Erik en Lief; Maurice en Jeanine; Mieke; Jeanine VTh;  Friedl; Henny en onze chauffeur Eddy.

“Petite Suisse Luxembourgoise”

Na 3 lange maanden van wandelstilte was iedereen  opgetogen  dat we op 18 september weer op ons busje konden stappen richting Luxemburg. Met Henny en haar mascotte, maar spijtig genoeg zonder Linette (schouderpijn) reden we met 2 busjs en 12 trekkers richting Beaufort , het centrum van onze 3 daagse   wandeling doorheen het Luxemburgse gebergte. In de jeugdherbeg werd Cis uitverkoren de kamer te delen met Jeanine VTh, Mieke en  Henny, terwijl Erik, Lieve, Maurice en de andere Jeanine aan de overkant hun bedje konden opmaken. Dat Cis van zijn harem heeft genoten bleek nadien duidelijk bij het afscheid. Na het stillen van de honger in de plaatselijke Auberge en een kleine dorpswandeling werd er uitgekeken naar de komst van de andere bus met Boud, Lief, Koen, Marleen en Henny. De verwelkoming was blijkbaar zodanig luidruchtig dat een andere bewoner(een waal uit Amsterdam) zijn beklag kwam doen.

Het ontbijt de volgende morgen was van grotere kwaliteit dan dit dat we de vorige keer in Vianden voorgeschoteld kregen. Om 9h. stond  iedereen paraat om de eerste wandeldag aan te vangen die startte aan het stuwmeer van Saint Nicolas. Na wat vals plat te hebben gelopen en het point de vue te hebben bewonderd dat ook Victor Hugo ter ogen was geweest,  begon de eerste steile beklimming van de dag. Boven gekomen bracht de plaatselijke kapel enige rust. Na het uitzweten  werd de volgende beklimming overwonnen en kwamen we toe aan het kasteel van Vianden waar Marleen ons zat op te wachten. De verdiende middagpauze in een oud spoorwegstationneke bracht weer de nodige energie met zich mee. Als toetje kregen we van Koen een lekker snoepje. Er was keuze tussen muizen, neuzen en groene warme snoepjes. Mooie landschappen wisselden elkaar af  en de zon bleef heel goed haar best doen. Onderweg werden plaatselijke pruimen en okkernoten geproefd en gesmaakt. Aangekomen aan het rondpunt trokken we naar de Camping café alwaar werd geklonken op Berkje, het eerste kleinkind van grootmoeder Mieke en op de verjaardag van Jeanine Van Thillo .

Het warm eten die avond was niet het beste dat we ooit hadden gegeten. Pittige soep, rijst met een ferm gekruiden hammetje, en sla met een melkachtige vinigrette met iets groen in stond op de menu. Onze zelf meegebrachte wijn maakte ons diner nog wat goedkoper.

Na het eten zaten we met zijn allen buiten aan het terras met kaarslichtjes en werden de nieuwe wandeldatums besproken voor het komende jaar. Jeanine A boog zich ook over de lampionen die we zouden creëren tijdens de Cultuurstraat happening van de week daarop in Berendrecht.  Nadat alles besproken was trokken we met de meesten nog voor een duvelke of ne leffe naar een discotheek in de buurt. Menopauze was één van de gespreksonderwerpen. Wat worden we (de meesten toch) toch oud!

Zondagochtend tekende iedereen present om 8h.30 aan tafel. Met één busje vertrokken we naar de startplaats van de zondagwandeling die als eindpunt het kasteel van Beaufort zou geven, vlakbij ons logement. Vele asfaltwegen zouden de tocht van vandaag  iets minder aantrekkelijk maken. Onze boterhammen smaakten er s’middags niet minder om wanneer we na een lange beklimming een koel plekje vonden in het bos. We waren toen al een heel eind gevorderd. Na het eten sloeg het weer om, kwam de wind opzetten en hoorden we in de verte reeds het gedonder. Wanneer we om kwart na drie die namiddag het kasteel van Beaufort bereikten, gingen de hemelsluizen open en viel het bezoek aan het kasteel in het water. Iedereen dan vliegensvlug de regenkledij bovengehaald om bovenlijf en rugzak droog te houden. Alleen  Jeanine A had de pech geen jas bij te hebben en werd bij aankomst in de jeugdherberg benoemd tot “the most wet woman of the day”.Na een  heerlijke douche trokken Cis en Boud naar Echernach om daar reeds een busje te gaan parkeren aan  de aankomst voor de dag daarop wanneer we in Echternach zouden aankomen. De rest trok het centrum in op zoek naar wat gerstennat. Het avondeten was al niet veel beter als de dag ervoor. Noodles met blindevinken en jawel rode bonen werden ons voorgeschoteld. Maar wie honger heeft eet alles op. Het vuur in de open haard maakte veel goed, . We bleven dan ook ter plaatse met een glaasje wijn in de hand nakeuvelen over de voorbije dag, nog niet vermoedend wat moois we de  volgende dag voor ogen zouden krijgen.

Maandagochtend konden we reeds om 8h aan tafel. De lakens werden naar de kleder gebracht, een laatste keer werd er afgewassen (een van de huisregels), bagage naar de bus gebracht en met een volle rugzak trokken we voor de laatste keer dit wandelweekend de weg op richting Echternach. De kaart verraadde al waarin we gingen terechtkomen. Het gebied “Petit Suisse” waar we  na enkele kilometers wandelen terechtkwamen deed ons terug in de oertijd wanen. Grote en kleine rotsen , kabbelende beekjes en hier en daar een klein watervalleke waren een lust voor het oog. De paden waren meestal niet te steil en iedereen genoot op zijn/haar manier van de omgeving. Tussen één van die rotsblokken werd s’middag halt gehouden voor het  middageten. Jeanine VT was ongerust over Maurice die de grotten indook en niets van zich liet horen. Was zij wel ongerust over hem of over de tomaten die ze de mist zag ingaan moest Maurice niet meer terugkeren? Vijf minuten later was Maurice weer boven aarde en kon jeanine weer ademhalen. Even later arriveerden we bij een aantal andere grotten met de naam Pileschkummer en Houllay. De openingen is deze laatste grot waren blijkbaar ontstaan tijdens het Romeinse tijdperk door het uithakken van molenstenen.Cirkelvormige uithollingen in het plafond waren het bewijs. Onze tocht verderzettend langs de rotsen en beekjes bracht ons bij de Perekop, een natuurmonument met een enorme rotsspleet. Een beklimming van deze rotsspleet via trappen en een akelig koud aanvoelend laddertje bezorgde ons een mooi uitzichtpunt.

Nog enkele kilometers berg op zouden ons naar een laatste uitzichtpunt brengen met Echternach in het vizier. Moe maar voldaan van deze prachtige wandeling lieten we ons uitzakken in een van de winkelstraten van Echternach nadat we ons eindpunt hadden bereikt. Om 17h.00 trokken we terug huiswaarts  richting Berendrecht/Zandvliet nog nagenietend van deze toch wel onvergetelijke driedaagse Gr wandeling..

Petite Suisse

Op en neer

Na 2 maanden op onze honger te moeten blijven zitten was het verlengde pinksterweekend wel gekomen om onze tocht naar Nice verder te zetten. Met 12 wandelaars (Friedeline en Henny moesten deze keer passen) trokken we voor 3 dagen naar Vianden.Na bijna 4 uur rijden kwam de eerste groep net op tijd binnen voor de Check-in in de jeugdherberg gelegen onder het kasteel. Wanneer de late shift uiteindelijk arriveerde werd er geklonken op de hereniging van de groep.

De volgende ochtend liet de service bij het ontbijt de wensen over. Maar niet getreurd,  (bijna) alle ingrediënten werden bij elkaar gezocht om een lunch pakket samen te stellen.

Onder een stralende zon en met een aangename wind werd  richting Braunlauf gereden, waar omstreeks 10h.45 onze wandeltocht op gang kwam. Mooie landschappen wisselden elkaar af. s’Middags vonden we een rustige eetplaats tussen de ruïnes van een oud kasteel te Burg Reuland. Koen had precies spijt dat ie zijn buislamp niet bij zich had. Na het educatieve bezoekje aan het kasteel en het kerkje even verder op, werd de wandeling voortgezet richting Ouren.

In het dorpje  vond Boud het niet nodig dat we in het plaatselijk hotelleke nog iets gingen drinken en dank zij hem waren we die avond net op tijd binnen om te kunnen genieten van een welgekomen warme maaltijd. Na het afwassen bleven we hangen op het terras van de jeugdherberg waar de dranken democratischer geprijsd waren dan die waar we de avond daarvoor hadden vertoefd. Ondertussen werden ook de eerste blaren verzorgd.

De zondagochtend had onze dikke vriend zijn lesje wel geleerd en werd er een dubbel ratsoen als lunch pakket voor onze neus geschoven. Om 9h  trokken we dan ook zwaar gepakt richting Ouren waar onze uitdaging kon worden verdergezet. Een beetje verder bij “Les trois Frontieres” was de verrassing groot wanneer Boud en Lief ons tot de orde floten. Een mooi aaneengerijgde speech  (zie verder ” het afscheid uit België”)van Boud (met das) vertelde ons over de wandelepisode in België die we nu, aangekomen op Luxemburgs grondgebied, achter ons zouden laten. Lief (met strik) zorgde voor de Champagne. Deze korte feestelijkheid werd afgesloten met het overhandigen van een herinneringsplaatje met daarop  het afgelegde wandeltraject in België samen met een geel pomponneke (gefabriceerd door Henny) dat ons er deed op wijzen dat in Luxemburg de geel gekleurde bollen de vertrouwde rood witte streepjes tijdelijk zouden gaan  vervangen. Na een laatste blik op de verschillende megalieten konden we eindelijk onze trektocht verderzetten in wat later bleek, geen gemakkelijke opdracht zou worden.  Anders dan gisteren werd vandaag meer in het bos gewandeld en bleven we  kilometers lang   de sentier de l’Our volgen. De blauwe pijltjes met daarop de nog wat onwennige gele bollen leidden ons via golvende rotspaadjes richting Tintesmillen. Ondertussen hadden we ook kunnen kennismaken met de beekparelmossel en een eigenaardig fontein. Zonder gebruik te mogen maken van  de sanitaire installatie van de Camping werd na een kleine versnapering berg op en af , verder gewandeld . Na het passeren van een mooi beukenbos werd halt gehouden op een verlaten feestterein. Ons lunch pakket werd aangeproken, de handen verfrist en de dames en heren kregen er zowaar een gratis toilet bovenop. Een uurtje later waren we weer paraat. Marleen begon terug last te krijgen van de zaterdag opgelopen blaren. Hoelang zou ze het nog kunnen volhouden? De macadam wegen die nu de volgende uren onder onze voeten werden geschoven maakte het zelfs niet gemakkelijker. De steile beklimmingen en sterke dalingen die elkaar opvolgden werden ook voor Lief van Erik een beetje te veel van het goede. In het plaatsje Kohnenhaff kon Marleen niet meer verder en samen met Lief hield ze het voor bekeken en gingen ze even verder genieten van een heerlijk drankje. Marleen zou later merken dat het met haar voet niet al te best uitzag. De 10 overgebleven wandelaars trokken verder naar rechts en begonnen aan een zeer steile beklimming die veel zweet kostte. Gelukkig was er boven een bankje waar we eventjes konden uithijgen. Eventjes maar, want de tijd begon te dringen wilden we om 19h.00 aan tafel gaan in de jeugdherberg. Het dalen en klimmen volgden nu elkaar snel op. Vanaf de voet van de Belvédere van Geislay ging het via een verharde weg richting Obereisenbach. Voorbij het einde van het centrum trokken we terug naar links het bos in. Op en af, omhoog en naar omlaag richting Wahlhausen. Het einde was in zicht;.In een haarspeldbocht trokken links het pad op tussen de dichte struiken. Een steile beklimming was de beloning voor wat toch de zwaarste wandeldag van het weekend zou worden. Boven aan de top liepen we verder  naar links richting ons Ford buske dat we eerder die morgen daar hadden achter gelaten. 25km wandelen hadden we er vandaag opzitten. Nog redelijk bezweet gingen we met het busje op zoek naar Marleen en Lief. Deze laatste  was goed bekomen maar met de voeten van Marleen zag het er niet zo goed uit. Later op de avond zou ze dan ook goed verzorgd worden op de spoeddienst van het ziekenhuis te Ettelbroeck.

Bij aankomst aan de jeugdherberg om half acht  konden we onmiddellijk aan tafel en genieten van een meer dan verdiende maaltijd.Terwijl Maurice en Erik samen met Koen en Marleen naar het Ziekenhuis trokken werd er in het thuisfront nog nagekaart over de voorbije wandeltocht, het inkorten van de volgende tochten en over het gebruik van gepast ondergoed.

Maandagochtend werden de koffers weer ingepakt en in de kelder gezet. Om 9h.00 vertrokken we deze keer zonder Marleen naar de startplaats in Wahlhausen waar in de aanvangfase een lange beklimming ons stond op te wachten. Het mooie weer en een ingekorte wandeling tot 16km kon iedereen alleen maar gelukkig maken. Jeanine voelde zich verbonden met het jonge kalfje aan de top van de heuvel. Al dalend konden we terug genieten van de panorama’s. De brem stond weelderig te bloeien. Terug in de bossen zouden we merken dat omgevallen bomen ons pad doorkruisden en dat dit  niet de laatste keer zou zijn vandaag.In Stolzembourg werd er halt gehouden op een klein grasperkje voor het middageten.We werden getracteerd op een klein motor/auto ongeval met alleen maar blikschade. Na de pauze stond ons nog wat klimwerk te wachten richting Mont Saint-Nicolas.

Nadat we eerder een bos gepasseerd waren  bezaaid met omver gewaaide bomen op het wandelpad en we verplicht waren zelf een uitweg te zoeken doorheen deze chaos, bereikten we rond 15h het immense stuwmeer aan de Mont Saint-Nicolas, het eindpunt van deze driedaagse wandeling. Voldaan en met ongeveer 62 km in de benen reden we na nog een kort bezoekje aan de stuwmeer, terug richting jeugdherberg waar Marleen op een bankje rustig zat te genieten. Na het lessen van de dorst werd terug richting Antwerpen gereden waar om 21h00 aan het verhaal van dit pinksterwandelweekend een einde kwam. 10jaar geleden nog zaten we op pinkstermaandag met z’n allen ook na te genieten van een schitterend Bosschoolfeest. Wie had toen kunnen denken met wat we nu bezig zijn. Het blijven mooie tijden.

Het afscheid van België

Zondag 31 mei 2009

Een nieuwe uitdaging zo noemde de eerste verslagever het toen in oktober 2007 de trek naar Nice via de beroemde GR5 startte.

Van Berendrecht via de Kalmthoutse heide, waar de route werd opgepikt die van Bergen Op Zoom kwam, vertrokken die bewuste dag 8 kloeke stappers om door te stoten tot in Wuustwezel. De start van een jarenlange voettocht was gezet.

Etappe 2 voerde ons op 1 november (nu al met 13) op een bewolkte dag, wel genietend van mooie herfsttaferelen, rond het groot schietveld van Brecht naar ons 2^de eindpunt waar het huiswaarts transport reeds klaarstond.

Onze laatste etappe van 2007 op 9 december werd aangekondigd als een zeer waterige dag.  Dus iedereen gepakt en gezakt met paraplu’s en regenjassen, zelfs onze nieuwbakken wandelaar die juist een gewicht van zijn voeten had laten doen. Onze tocht voerde langs de abdij van Westmalle via het Loteling boshuisje naar de molen van Pulderbos. Hier moeten we toch aanstippen dat sommige van onze stappers een lichte voorkeur lieten blijken voor zwaar gerstenat.

Zondag 13 januari 2008 zal in de analen blijven bestaan als een miezerige nevelige dag die langs betonbaantjes ons een verscheidenheid van de architecturale kant van ons Belgenland ten toon spreidde.  Grote huizen, wansmakelijke villa’s, koterijen en zo veel meer.  We hadden wel geluk dat dit alles werd becommentarieerd door een professionel ter plaatse.  Op het eindpunt in Noorderwijk krijgen we zelfs een ware Volkswagen T1 fanaat als càfebaas te zien.

De eerste 100km zijn afgelegd

Onze 5^de etappe op 10 februari voert ons langs de abdijen van Tongerlo en Averbode waar ook het eindpunt van deze dag gepland was.

Wat onthouden we van deze dag:

1)    Sponsering steekt zijn kop op (zwarte sjaal A-pen)

2)   In februari kan het al warm zijn, zo’n 14°C

3)   Iemand die rechtstaand van de zon kan genieten zonder te vallen

4)   De bospaden soms toch modderige poelen kunnen zijn

En als laatste 2 mooie T1 busjes die ons terug naar het beginpunt van de dag brengen waar we alles nog eens doorgespoeld hebben.

Onze laatste winterwandeling op 9 maart stond in het teken van Ernest Claes. Wie De Witte heeft gelezen zal zich de vele plaatsnamen die we vandaag passeerden kunnen situeren. De regen speelde ons heel de tijd wel parten maar uiteindelijk bereikten we via de oude vestingwallen van Diest ons einddoel.

Wegens verlofplanning van enkele wordt de wandeletappe van april vooruitgeschoven naar 30 maart. Schrijvers van deze waren reeds een paar dagen op voorhand naar Diest vertrokken om van dat altijd terugkerend gezaag vanaf te geraken dat we toch nooit op tijd konden zijn.

Via het wandelgebied “Vallei van de Zwarte Beek” konden we genieten van een prachtig stukje natuur om alzo volgens één iemand de mooiste streek van België binnen te trekken. Bij een duizendjarige eik werd nog even een verbond aangegaan volgens een heidens ritueel.  Dat de zon niet altijd van de partij kon zijn hebben we deze namiddag wel geweten. Regen ,regen en nog eens regen.  Het geluid van de autostrade en de decibels op de omloop van Terlamen deed ons met spijt in het hart terugdenken dat we de stille Kempen verlaten hadden.

Op onze 8^ste etappe van deze wandelmarathon trekken we op 10 mei van Bolderberg door de stad Hasselt naar het recreatiedomein De Borggraaf. Sommige hebben wel geluk gehad dat ze s’ morgens langer koffie hadden gedronken anders waren ze geladen als muilezels deze tocht moeten aanvatten. De zon was voordurend van de partij wat dan ook uitnodigde tot verschillende pitstop.  Zeg liever plas en drankstops.

De laatste tocht voor de zomervakantie in juni start met het bezoek van enkele religieuze zaken zoals een Maria grot (weliswaar zonder beeld) en het bijwonen van nog een echte onvervalste processie.  Langs de sluizen van Diepenbeek trekken we het prachtige natuurgebied binnen van ’De Maten’. Waarna we Genk passeren om alzo weer aan een Maria bidplaats in Wiemesmeer ons eindpunt te bereiken.

Terecht werd de vraag gesteld of we nu toch aan een religieuze tocht bezig waren.

Na 2 maanden rust staat ons eerste wandelweekend 13 en 14 september op het menu. We vertrokken zelfs de avond daarvoor om er toch zeker van te zijn dat  ‘s morgens iedereen op tijd aanwezig zou zijn.  Om toch al een internationaal karakter aan deze tocht te geven is er besloten om te overnachten in het jeugdhotel te Maastricht.

Via het openbaar vervoer belanden we terug aan onze Maria grot en dan in de regen via een prachtig bosgebied naar de sluizen van Zutendaal.  De spreekwoordelijke gastvrijheid van de Limburgers werd ons s’middags nog maar eens tentoongespreid toen we mochten gebruikmaken van een prachtige 1^ste klas suite (annex paardenstal) om onze boterhammetjes te verorberen.

Een afwijking van het parkoers werd niet toegestaan om iets te gaan bezoeken want we moesten op tijd de bus hebben.  En die was natuurlijk te laat.

Het avondeten dat we in het hotel kregen leek veel op dat we de dag daarvoor ook al hadden genuttigd.  Niet getreurd na nog een biertje of een wijntje konden we nog eens zoals het vroeger moest gaan slapen jongens bij de jongens en meisjes bij de meisjes.     Zo was het geregeld door de reisleiding.

Onze tweede wandeldag van het eerste weekend begint in een mooi nazomer zonnetje dat ons van Veltwezel naar de eerste berg ( allé heuveltje) brengt. De Sint Petersberg.

Iets verderop nemen we uiteindelijk afscheid van “de Limburg” en wandelen we langs op en neer gaande wegeltjes richting Wonck.

Als uitschieter moeten we hier toch vertellen over dat bizarre vierkante gebouw uit silexsteen met die reusachtige cherubijnen in Eben-Emael.

Dit 1^ste weekend werd afgesloten met een barbecue in Zandvliet mede georganiseerd door Mieke.

Na enkele welverdiende nachtrusten staan we eind oktober alweer klaar om eindelijk de omgeving van Luik te ontdekken en we gingen nu slapen in een echt hotel.

40-60-85 waren magische cijfers waar iemand zelfs bepaalde twinkelingentjes in zijn ogen van kreeg.

Door stevige kleigrond, langs weiden met smalle doorgangetjes en verharde veldwegen bereiken we moe maar voldaan ons eindpunt in Saint Rémy.

’s Avonds genieten we van de kookkunst van de plaatselijke Colmar.

De volgende dag vertrekken we richting Olne, sommige onder ons met stijve benen. Op dit traject wandelen we meer door de bossen en weiden met koeien dan over asfaltwegen. Nr. 4711 was weerom nergens te bespeuren.

En zo ging het jaareinde voorbij.

Nieuw jaar, nieuwe geplogenheden.

Voortaan zouden we met twee super de luxe busjes het vervoer heen en weer regelen.

Vrijdag 9 januari vertrokken we zo met een vroeg en een late bus richting La Reid, een gîte voor ons helemaal alleen.

-11°C was een temperatuur waar een normaal mens gezellig bij een haardvuur gaat vertoeven maar wij trokken van Olne over bevroren wegeltjes lang ijspaden terug naar onze gîte weliswaar onder een aangenaam zonnetje.

Na een overheerlijke maaltijd bereid door onze meegebrachte koks en daarbij het nodige vocht kwamen algauw de tongen los. Het ging over blinkende koppekes, allerlei soorten pieten en zelfs hamburgers te paard.

Na een welverdiende nachtrust in onze privé slaapkamer was de zon en de vrieskou alweer van de partij.

Onze paden liepen vandaag over kei smalle weggeskes langs prachtige beekskes met spookskes en een warm waterbad waar we niet in mochten om dan verder klimmend het hoogste punt van ons traject in België te bereiken.

Dit weekend was voor enkele onder ons niet voldoende daar ze op de terugreis nog enkele toeristische plaatsen moesten bezoeken.

Voor ons volgend weekend van 6 tot 8 maart had onze reisleider weeral een gîte voor ons gereserveerd in het château de Wanne. Afdalend en klimmend over besneeuwde paden liepen we Stavelot binnen waar een groot gedeelte van ons gezelschap stiekem op een terrasje iets ging consumeren terwijl ze  enkele andere een km verder lieten wandelen. Na de nodige consumpties trokken we alweer klimmend naar ons eindpunt, waar we werden verrast door een koppel jachthoornblazers die aan het oefenen waren aan de rand van het bos in Mont-le-Soie.

Voetnoot: Het is ons opgevallen dat sommige elektronische spullen alleen goed werken als je ze kan aansluiten op het elektriciteitsnet.

Wat we als wandelaars kunnen missen als kiespijn is regen en dat kregen we zondag’s weeral volledig gratis. Niet teveel te gelijk maar juist genoeg om heel de dag toe te komen.

Door al dat slechte weer werd er flink doorgestapt om zo snel mogelijk in Braunlauf aan te komen om iets droogs aan te trekken.

Na het nuttigen van het nodige vocht in een plaatselijk Diekierch café( we waren nog niet nat genoeg)  reed iedereen zo waar recht naar huis.

En zo zijn we gekomen aan ons laatste tocht voor de zomer dat tevens onze eerste 3-daagse is.

Totale afstand in België:  393,3 km

18 wandeldagen

Gemiddeld: 21.85km per dag

Gepakt en gezakt  en met 2 gehuurde busjes trokken we vrijdag 6 maart in een vroege en een late shift richting Wanne naar de plaats waar we  gedurende 2 nachtjes  zouden gaan slapen in de gezellige gîte d’Etappe. Nadat iedereen geïnstalleerd was en de bedden opgemaakt mochten we een hiep hiep hoera ten berde brengenvoor de jarige Henny. We werden beloond met jawel… een stuk Limburgse vla. Hoe kon het anders. De bruine en blonde bieren van Wanne vielen in de smaak alsook de blonde van Le Vielle  Salm. Sommige dames werden werden er zelfs loslippiger door.

Het ontbijt zaterdag ochtend was eerder aan de sobere kant. Met enkel confituur, chocopasta en smeerkaas als beleg werden de broodjes verorberderd. De lunchpakketten zagen er wel beter uit. Om 9h. stond iedereen aan de uitgang van de gite. Getooid in mutsen, handschoenen, warme jas,  wandelstokken en rugzakken met daarin de nodige proviand om de dag door te komen werd afscheid genomen van Marleen die de eerste wandeldag in de gite zou doorbrengen aan de zijde van haar PC. Het werk riep.  Met de busjes reden we eerst naar de eindbestemming om daar het eerste busje te stationeren. Met z’n twaalven reden we vervolgens in het eerste busje verder richting startplaats. Bij la ferme de le Berinzenne lag er nog volop sneeuw. Om 10.h15 werden de eerste meters afgelegd. Lief van Boud was voorzien  van een rood witte riem en bijbehorend GR5 tasje waar het WC papier in verborgen zat. Wie weet heeft ze volgende keer een rood/wit gestreept pak aan. Door de sneeuw wandelden we richting Stavelot.Bij het dalen lieten we het witte sneeuwtapijt achter ons en kwamen  we meer op de modderpaden terecht waar regelmatig  bokkesprongetjes moesten gemaakt  worden om op de meer droge stroken te kunnen marcheren. Na een sterke afdaling kwamen we terecht bij een petanque baan die herinneringen opriep bij de mannen die vorig jaar de wintertrekking hadden meegemaakt. Het volgende half uur moest er stevig geklommen worden. Blij waren we wanneer  we rond 12h.40 van onze middagpauze konden genieten. Met de zon boven ons hoofd en het geluid van kleine watervalletjes op de achtergrond  werden de  boterhammen met ham, salamie en worst  verorberd. Via een tunneltje waar het stromende water de snelheid van ons wandeltempo sterk overheerste kwamen we een beetje verder terecht in het centrum van Stavelot. Boud, Lief, Jeanine G en Linette hadden niet door dat de andere leden  links afsloegen richting café om te genieten van het winters zonnetje met een warm drankske of een of ander gerstennat. Met de Gsm bracht Cis edereen weer samen en konden ook de verloren zielen nog wat genieten van hun drankje. Via de oude abdij ging het verder over de brug. Net voorbij de tank werd rechts afgedraaid en konden we weer  genieten van de modderpaden. Na nog een aantal kleine heuveltjes bereikten we rond 17h.00 onze eerste eindbestemming  in Mont- le-Soie. Waar we werden vergast door een koppel jachthoornblazers die aan het oefenen waren.

Het avond eten viel bij iedereen goed in de smaak. Lekkere tomaten groentensoep , gevolgd door kroketten met Ardeens varkensgebraad en boontjes was bij ieder vanons welgekomen na de inspanning van de voorbije dag. Onze groep werd gevraagd die avond mee af te wassen in de keuken. Om s’anderendaags tijd te winnen werd reeds zaterdagavond één van de busjes gestationeerd op de eindbestemming van zondag.  Terwijl de oudChiro groep van Geel , die ook in de Gîte verbleven , zich bezig hielden met gezelschapspelen leuterden wij rustig verder aan onze dranken en werd er nog gezellig nagekeuveld over de voorbije dag.

Zondagochtend werd alles terug ingepakt. Na het ochtendeten en bereiden van de lunchpakketten werden alle valiezen zorgvuldig in het busje geladen. Koen was deze morgen heel droevig omdat  zijn muts niet te vinden was. Marleen was een eche troost voor hem. Echter de regen zou die dag ook niet voor een positieve noot zorgen. Van  start tot  aankomst zouden we zondag  gezelschap krijgen van de regendruppels. Zelfs voor het middageten konden we geen schuilplaats vinden.

Van Mont le Soie trokken we richting Vielsalm, passeerden het bungalowpark Sunparks en liepen al pletsend verder richting Commanster. Door het slechte weer werd er goed door gestapt en waren we voor op ons tijdschema.Vele asfaltwegen maakten van deze wandeldag een van de mindere die we tot nu al beleefd hadden. In de bossen rond  Commanster werden de boterhammen in alle stilte opgegeten. Klammig van de natigheid als we waren werd binnen 20 minuten de tocht verder gezet richting Braunlauf waar we rond 15h.00 aankwamen bij het eerder gestationeerd Ford busje. Nadat iedereen er terug wat  proper en droog bijliep werd er richting Recht gereden waar  in een plaatselijk diekirch cafeetje nog een drankje naar ieders smaak werd geserveerd. Na de  groepsfoto werd er al uitbundig gezoend ter afscheid en reden we met onze busjes terug richting huiswaarts. De meeste onder ons trokken die avond nog samen naar de Leeuw van Vlaanderen waar nog tot in de late uurtjes het voorbije weekend  besproken werd.

Daar gingen we dan met ons op 1 na voltallig team;Moeke Lief en Vake Boud met hun kinderen Linette, Jeanine G., Lief, JeanineV.T.,Marleen, Mieke M.,Fredelinde, Henny, Cis, Maurice,Erik en Koen .En Eddy en Eljakim voor de catering en het vervoer. Vrijdagavond werden we opgepikt in super de luxe buskes met onze eigen privéchauffeurs; Cis en Maurice.  Ambiance verzekerd.

We werden  ondergebracht in een mooie gîte in La Reid waar alle comfort voorzien was. Eens iedereen geïnstalleerd zagen moeke en vake dat het goed was.Maurice en Jeanine hadden voor ons een lekkere spaghettimaaltijd  gemaakt die door een ieder met smaak verorberd werd.Er werden de nodige verhalen opgerakeld en zo kwamen we te weten da Koen er eigenlijk nog heel goe uitziet voor z’n 4000 jaar.  En jaja dat Mieke M. de volgende is die ons gaat trakteren met rood-witte suikerbonen.Alvorens naar  bed te gaan werd het nodige vocht genuttigd om zeker geen bevriezingsverschijnselen op te doen tijdens de wandeling de volgende dag.

Zaterdag eenieder rond 8 uur aan het ontbijt en de ene al wat luidruchtiger dan de andere.  Misschien maar goed dat niet iedereen een ochtendhumeur heeft en dat liever in stilte verwerkt.( zoals ik)Rond 9 uur de buskes in en op naar Olne.  Daar vertrok onze wandeltocht richting La Reid.

Aan onze neuzen konden we voelen dat het toch wel serieus koud was.  -11°C gaf de thermometer aan in het dorpje waar we toch efkes noodgedwongen een caféke in moesten voor ne sanitaire stop.  Want met sneeuw en -11° in uw bloot ….Alles ga zene en d’r hebben het ook gedaan maar als ‘t ni moet!!!En ja Lief mocht als eerste onderuit gaan gevolgd door Boud en later op de dag mocht ook Jeanine G. er aan geloven.  Zij werd van een 2^de val gespaard dankzij de redding van Linette.Er werd ook meerdere malen door het ijs gezakt, gelukkig niet met natte voeten als gevolg.Er waren af en toe wat stijlere stukken bij maar gelukkig werd dit nog voldoende afgewisseld met dalen en plat lopen; zodat we rond een uur of 16.30 voldaan in het huisje  verwelkomd konden worden door Eddy en Eljakim.  En ja de warme chocomelk en de soep die onderweg zo gewenst was stond nu klaar voor ons.  Lekker.Nadat iedereen opgefrist was werd er plaats gemaakt voor een heerlijk maal dat speciaal door ne kei knappe, lieve en sexy kok (das het voordeel van  verslaggeefster te zijn) geserveerd werd.

Er werden straffe dingen besproken aan tafel; bv. Dat Erik z’n hoofd het hardste blinkt gevolgd door Maurice en op de laatste plaats Koen.  Toch benieuwd hoe lang Live op Erik z’n hoofd moet wrijven om deze glans te bekomen.

Ook de heilige Nicodemus kwam ter sprake, de rode secretaris van de Sint in de Limbuuuuurg en waarbij de pieten met een eng masker rondlopen met  een lange rode tong en voelsprieten en ne lange neus; geef mij dan maar gewoon de zwarte pieten met hun hoofdpiet.De traumatische ervaringen van Koen met een hamburger te paard kwamen we ook te weten.Iedereen kroop die avond met blozende wangen in bed om de volgende morgen weer om 8 uur aan het ontbijt te zijn.

Ongelooflijk maar waar ; weer was de zon van de partij en kleurde  de natuur nog mooier dan dat hij al was.  Zo nen energie da ne mens daar van krijgt he.

‘s Zondags was alles nog mooier;

* Kei smalle weggeskes waar den boer dringend z’n haag is moet snoeien en waar we precies in de zomer met blote armen en benen liever ni passeren.  Maar we zijn er zonder kleerscheuren gepasseerd; enkel Cis had zich mispakt in de prikkeldraad.  Maar dat leed was ook snel geleden.

*Prachtige beekskes me spookskes (luchtbellen in het stromende water onder het ijs)

*Spa waar we helaas de thermen voorbij moesten lopen, maar wij waren met onze eigen verjongingskuur bezig.  Hoewel de Koen misschien zou zeggen da ge daar just ouder van wordt.

Na meerdere bruggeskes over gestoken te hebben kwamen we in een enorme lange brandgang om vervolgens over te gaan in een stuk met heide landschap met prachtige vergezichten.

Fredel was daar onze eerste gewonde die verzorging en ook vooral even aandacht nodig had en kreeg.  Ze werd met liefde verzorgd en kon haar tocht vervolgen al lopende op wolkjes.En ja de moedigen onder ons klommen nog even de uitkijktoren op 1 km voor aankomst.Eddy stond ons op te wachten op de parking en na nog een slok gedronken te hebben in de gîte vertrokken we rond 17.30uur richting huis.  De ene al wat met meer omweg dan de andere maar ik kan zeggen dat we hertjes gezien hebben en hele schone kerstversiering aan een rond punt; zo mooi dat we er zelfs nog een extra rondje voor deden.  En ja we kunnen zelfs zeggen dat we bij de watervallen van Coo geweest zijn.En bovenal de maan boven de ardeense vlakten was prachtig . maar da zal het ander buske ook wel gezien hebben.In ieder geval Maurice en Eddy bedankt voor die extra’s speciaal voor ons buske.

Awel Moeke en Vake , uw kroost et het toch mar wer gedaan.  Ge moogt er fier op zijn.

Op naar de volgende en dan is’t mijnen toer om te trakteren want dan zijn’k verjaard en staat er nog altijd geen 4 voor.

Tot dan

Henny

Foto’s Eljakim

Vrijdagavond, 31/10 met enige vertraging aangekomen in ons hotel aan de rand van Luik.  Gelukkig hadden we Marleen die dit nog voor ons heeft kunnen regelen, want met een verlengd weekend was er niet zo gemakkelijk onderdak te vinden voor 13 man en vrouw. De 13 wandelaars van dienst waren Maurice en Jeanine; Boud en Lief; Erik en Lieve; Koen en Marleen; Cis en Linette , Mieke M, Jeanine vT en Henny B.

40-60-85 het zouden allemaal omtrekmaten kunnen zijn maar neen het was de code van de kamer van” de drie madammen” Jeanine, Mieke en ikzelf(Henny).  En ja al snel wist iedereen, maar vooral Erik de code van onze kamer beter dan dat wij hem zelf wisten. Dus 40-60-85 werd al snel de rode draad van het weekend samen met de niet te vergeten rood-witte suikerbonen die Bompa Maurice en Bomma Jeanine mee hadden genomen voor de geboorte van hun kleinkind Dido. Nogmaals onze felicitaties hiervoor al vonden we wel in de groep dat wanneer je in Zandvliet of Berendrecht woont ge eigenlijk Moeke en Vake moet heten.

Na een wat onrustige nacht en een iets beperkter ontbijt dan verwacht gingen we er aan beginnen. Helaas moesten we Marleen achterlaten voor belangrijkere zaken, maar we hebben zo goed als mogelijk Koen ondersteund bij het wandelen.  Bepakt en bezakt de auto’s in en na eerst een paar auto’s in Saint Rémy gezet te hebben op naar het beginpunt Wonck.

Wederom mooie wandelpaden en weer stond ik versteld van het feit dat zo’n wandeling eigenlijk heel goed en duidelijk uitgestippeld staat. Jeanine was jaloers op de kleigrond waar we ons doorheen moesten trekken en wenste dit ook in haar tuin te hebben.

Nat en met in kleigedrenkte voeten kwamen we een weliswaar overdekte picknickplaats tegen met barbecue en wc-gelegenheid.

Na de genuttigde boterhammen vervolgden we het traject door weiden met smalle doorgangetjes en ontdekten we de speciale relatie die Lief met koeien en ezels heeft. Een tussenstop in Visé bracht ons weer op krachten voor het laatste stuk.

Rond 17uur kwamen we in Saint Rémy aan waar we ons tegoed deden aan de dranken bij den Marcel en waar we ontdekten dat Eric toch wel erg nieuwschierig was naar de pyama van Jeanine.  Maar Eric ge weet als ge 60 wordt…..hihi.

De oude gespleten boom

Weer in het hotel aangekomen ,gaan douchen op 40-60-85 en dan met z’n allen naar de Colmar. Met een voldaan gevoel kon ik beginnen aan m’n tweede onrustige nacht in 40-60-85.

De tweede dag, wat stijve benen maar eenmaal onderweg ging het steeds beter; vandaag van Saint Rémy naar Olne.” Met” Marleen maar” zonder” Linette, de plicht roept af en toe.

Een hele mooie wandeling met meer bos en herfstprachten dan de vorige dag, wederom weiden met smalle doorgangen en koeien die de andere kant van de wei kozen wanneer wij voorbij kwamen. En ja ook Koen heeft iets met koeien , alleen zat het juiste nr”4711″ er niet bij. Boud liet zich gelden als echte fotograaf en had energie te over voor de perfecte foto te nemen. Ge zou bijna denken dat hij er geld voor krijgt. Net voor onze aankomst in Olne kwamen we nog een gespleten persoonlijkheid tegen in de vorm van een lindenboom.  Prachtig hoe zoiets kan overleven.

Moe maar voldaan streken we neder in het plaatselijke café en ontdekte ik dat een kwartje Karmeliet mijn hoofd al doet draaien, dus nee ik hou het maar als benjamin van de groep bij alcoholvrije dranken.

Tot in januari, met of zonder suikerbonen ,

groetjes Henny

einde etappe 11 in Olne

Zondag 14 september gaf ons een mooie laatzomerdag. Er werd afscheid genomen van Friedeline en Linette die in Borgerhout haar collega kunstenaars ging vergezellen. De rest, 5 mannen en 5 vrouwen trokken met de auto richting startplaats te Veltwezelt. Vandaag zouden we afscheid nemen van het mooie bosrijke Limburg en onze intrede doen in het Franstalige heuvelland. Langs het kanaal en mergelbergen passeerden we het heuvelachtig landschap met daartussen de apostelhoeve met haar uitgestrekte wijngaarden. Voorbij een mooie rood wit huisje even verderop, stapten we terug de bossen in richting de St.Petersberg. Klimmen geblazen. Na nog eventjes de hollandse bodem onder de voeten te hebben gevoeld werd bij grenspaal 54 kennis gemaakt met de provincie Luik waar de impossante “Caestert hoeve” onze aandacht trok.Via het centrum Kanne verlieten we definitief het Limburgs gebied. Langs op en neer gaande wegeltjes werden we geleid naar de toren van Eben-Ezer, een viertoren gebouw rechtgezet met silexstenen en veel fantasie. Een bezoekje konden we dan ook niet laten voorbij gaan. De vermoeidheid begon bij sommigen toch al door te wegen.  Een half uurtje later bevonden we ons al tussen het mooie en uitgestrekt landbouwgebied richting Wonck, onze eindbestemming. De duvels, leffe’s en andere bieren waren dan in het plaatselijk cafeeke welgekomen en we kregen er nog gratis een wielerwedstijd bovenop. Moe en voldaan van dit mooie wandelweekend trokken we met z’n allen  naar Zandvliet waar Mieke Meuris alles in gereedheid had gebracht om ons met een heerlijke BBQ maaltijd te vergasten. Die “ons” waren Cis, Linette, Koen, Marleen, Maurice, Jeanine, Erik, Lieve, Boud, Lief, Jeanine en Friedeline. Michel kwam en zag dat alles goed gegaan was. Op naar 1 november!

Erik

Nu rusten we twee maanden uit, en in september starten we met ons eerste “wandelweekend”!
Tot dan.

Cis&Linette

Grotten Wiemesmeer

Dan trekken we door Hasselt. Alhoewel het een flink stuk door de stad is, is iedereen verbaasd dat Hasselt zo mooi is. Het is dus een leuke afwisseling met de bossen. Na een groepsfoto, genomen door een sympathieke anonieme Limburger, belanden we op een terrasje. Marleen trakteert omdat ze jarig is geweest.
Nog enkele kilometers te gaan, dus niet te veel alcohol, want dat kruipt in de benen.
De Borggraaf is de eindhalte van vandaag. Midden in een park ligt een schitterend paviljoen met groot terras. Hier leert Linette de rest “POMTON” drinken: een geweldige dorstlesser gemaakt van Tonic en pompelmoessap.

Cis

Bij de duizendjarige eik te Lummen werd halt gehouden en werd door onze wandelaars een verbond aangegaan met de oude boom. Na deze ceremonie werden de magen gevuld. De zon liet het ondertussen afweten en de eerste waterdruppels vielen op ons neer.

Na het eten trokken we verder richting Bolderberg. Aan de brug van Zolder industrie zette God de hemelsluizen open en dit bleef zo tot de aankomst in Bolderberg. Storend vandaag was wel het geluid van de autostrade die ons lang bleef achtervolgen. Eens dit weggezoemd, waren het de motoren op het circuit die melden dat we in Terlamen aanbeland waren. Uiteindelijk kwamen we via een extra toerke rond de Bolderberg druipnat toe in het centrum van Bolderberg waar de soepkes en andere geestrijke dranken van café St. Job ons welgekomen waren. Michel was paraat om de chauffeurs van de dag terug naar het beginpunt te brengen om de auto’s op te halen.
We hebben nu een maandje rust en hopen maar dat iedereen op pinksterdag terug van de partij zal zijn. Bij deze wensen we Linette en Cis nog het allerbeste toe met hun trip naar Marocco.

Langs de kronkelende Demer passeerden we het dorp van pastoor Munte en de witte van Zichem. Op de middag waren we in Scherpenheuvel, werd de basiliek bezocht en door enkele gelovigen onder ons een kaarsje opgestoken voor een verder goed verloop van onze tocht te voet naar het Zuiden. Mieke M wist ons door de regen naar een droog plaatsje te loodsen achter de kathedraal waar we onze boterhammen konden verorberen.

Na de nodige rust vertokken we in de druilige regen verder richting Diest. Heuvelachtige landschappen beheersten het zicht. Iets voorbij 15h.30 stond Michel ons op te wachten aan het station van Diest. In café ‘De Tram’ werd met een stevig drankje nog wat bij gekeuveld.Onze 6 de wandeldag zat er op.

Enige minpunt van vandaag: de vele boswerkzaamheden hebben de bospaden herschapen in modderige poelen. Dat was op sommige plaatsen ploeteren geblazen.En Henny die er vandaag voor de eerste keer bij was, kon zelfs rechtstaande van het winterzonnetje genieten. Boud zat achter haar om ze desgevallend op te vangen.Het laatste wandelstukje van de dag kon beginnen.

Dan nog even bergop naar de abdij. Wat een drukte is dat daar op zondagmiddag!
Om 15h30 toegekomen in Averbode tussen een massa dagtoeristen,is het nog eventjes wachten op ons vervoer.En dan merken we in de lange file de twee VW-T1 busjes op!

Tijdens de terugrit naar Noorderwijk genieten we allemaal intens van dit stukje nostalgie. Inclusief een deur die niet goed sluit en een verloren gewaande toeter en achteruitversnelling. Gelukkig zat Koen mee in ons busje.
Nog 1-2-3 glazen gedronken en als kers op de taart………een gelamineerde A4 foto van ons allemaal incluis de 2 chauffeus en de 2 busjes. Een aandenken van Jo.

BESTE CAFEBAAS VAN DE GR5!(tot hiertoe he)

Café WELKOM – Ring 20 – 2200 Noorderwijk
www.vwcafe.be – cafe.welkom@telenet.be

Uiteindelijk komen we aan in Noorderwijk en sluiten af in café Welkom.

Een bruine kroeg met een toffe cafébaas: Jo Helsen! Een VW-T1 fanaat die belooft om ons de volgende keer te transporteren! 

WE ZIJN DE EERSTE 100 KM VOORBIJ!!!!

Al dat regenmateriaal bleek achteraf overbodig want brave mensen als we zijn, hield God de hemelsluizen voor ons vandaag gesloten.Dit zal allicht te maken hebben omdat we vandaag de abdij van Westmalle zouden passeren.
Al om 8H.45 stonden we aan brug 10 te Brecht paraat met Cis&Linette Sprangers Vossen, Koen&Marleen Spitaels Adriaenssens, Maurice&Jeanine Andries Geyskens, Mieke Meuris, Mieke Van Dijk, Jeanine Van Thillo en Erik Stalmans.Lieve Bax (werk) en Boud&Lief Jongenelen Baeten(ziekte) waren verontschuldigd.Vanaf het begin zat de vaart erin. Al vlug staken we via de eerstvolgende brug het kanaal over om dan links van het water, dat er roerloos bijlag, verder de velden in te trekken richting Westmalle.De abdij van Westmalle achter ons latend, snakten we naar ons eerste trappistje (soep voor Koen).Jeanine had wel trek in het energierijke nonnenbier maar kon het niet terugvinden op de drankkaart.Een dik halfuur later en na de gebruikelijke groepsfoto( genomen door een mooie mountainbiker aan de reacties van de vrouwen te horen)zetten we rechts van het trappistencafé onze tocht verder om even later een interessant iemand te mogen ontmoeten. Zittend op een GR5 rustbank naast het parcours, kwam eigenaar Berten ons moed inspreken voor het verdere verloop van onze voettocht richting Nice. Berten had met zijn kinderen en buren er ook tien jaren overgedaan om Nice via de GR5 route te bereiken.Enthousiast dat ze waren konden we afleiden uit de buurvrouw die ietwat later kwam aanrijden, haar auto in het midden van de straat met draaiende motor en open portier achterliet om van ons een mooie groepsfoto te maken.Berten was haar natuurlijk al voor geweest.

Met nieuwe hoop en veel goede raad vanwege Berten en z’n buurvrouw namen we afscheid en marcheerden we verder richting het knooppunt waar verschillende GR routes elkaar kruisten.

In het nabijgelegen boshuisje, aldaar waar Hendrik Concience zijne loteling tot leven bracht, werd een tweede caféstop gehouden, deze keer om onze maaltijd,die we een half uurtje eerder op de liggende boomstammen in een moerassig bostot ons hadden genomen, weg te spoelen.De foto’s in ons album maken duidelijk dat het trappisten bier vandaag zeker in de smaak viel. Jeanine echter zag meer heil in een loteling bierke. Had dit iets met nostalgie te maken? Ondertussen had Eddy zich ook tussen ons gevoegd en genoot mee van iets met veel slagroom op.
Eenmaal alles weggepoeld en betaald werd het laatste stukje wandeltocht van de dag aangevat.

Via de brug over de autostrade werd richting Pulderbos gewandeld. Een mooi stuk natuur en landschap lag nog voor ons. Met het zien van de molen bereikten we even verder het eindpunt van de 3de etappe. Eenmaal binnen in het café, wachtend op Cis, Maurice en Eddy die om de auto’s waren, hield God het ook voor bekeken en zette dan ook maar de hemelsluizen open.Voor ons geen probleem natuurlijk.
Wij zouden die avond om 6h.voldaan en droog weer thuis komen.

Vandaag hebben we vijf nieuwkomers: Mieke Vriends, Fredelinde, Linette, Lief en Boud. Dat maakt dat we vandaag met dertien wandelaars zijn. We vertrekken rond 9.00h aan een pittig tempo aan Sterbos.

Net voorbij het Napoleonshoeve, waar volgens de overlevering de Keizer zelf nog zou overnacht hebben.

Mooie herfsttaferelen. Het was de hele dag bewolkt, maar wel droog.

Een welverdiende middagpauze. Lunchen aan de rand van het Groot Schietveld van Brecht.

Een groepsfoto van de deelnemers(etappe 2)(Fredeline ontbreekt).
De dag werd afgesloten op het terras van een frituur/eethuis aan Brug 10. Eddy was intussen ook al aangekomen, om de chauffeurs terug naar het beginpunt te brengen.

Cis

Om 9 h. deze morgen zijn we vertrokken richting Kalmthoutse heide. Deelnemers waren Cis Sprangers (initiatiefnemer), Jeanine en Maurice Andries Geyskens, Marleen Adriaenssen, Mieke Meuris, Jeanine Van Thillo en Erik & Lieve Stalmans Bax.

Na een kleine pauze in een van de schuilhutten van de Kalmthoutse heide ging het richting Gr route.
Vanaf hier waren we op het juiste traject en kon de definitieve wandeltocht beginnen.

Op de grote parking van de Heide Kalmthout konden we aan de wegwijzers duidelijk zien dat we de juiste richting uitliepen. (foto 3) Na een lunchpauze aan de kerk in Kalmthout dorp ging het verder richting Wuustwezel, eindpunt van onze eerste wandeldag.

In Wuustwezel werden we opgewacht door Michel Thijssen die ons met de landrover van Cis terug naar Berendrecht bracht. Om deze prachtige dag in alle schoonheid af te sluiten werd er in de Leeuw Van Vlaanderen nog een frisse pint gedronken en werden de eerste voorbereidingen van de volgende etappe besproken. Op 1 november zullen we weer met nieuwe moed beginnen aan de volgende 25 km van de GR5 route. Deze keer van Wuustwezel naar Brecht. We kijken er nu al met z’n allen naar uit.

Erik